การวิจัยเชิงหาความสัมพันธ์นี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพฤติกรรมการบริโภคอาหารในผู้ป่วยบาดเจ็บไขสันหลัง และศึกษาปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ระหว่างระดับการบาดเจ็บ ภาวะซึมเศร้า การพึ่งพาตนเอง และสัมพันธภาพในครอบครัวกับพฤติกรรมการบริโภคในผู้ป่วยบาดเจ็บไขสันหลัง กรอบแนวคิดที่ใช้ คือ ทฤษฎีการปรับตัวของรอย กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 80 คน มีลักษณะเฉพาะเจาะจง คือเป็นผู้ป่วยบาดเจ็บไขสันหลัง อายุ ตั้งแต่ 18-59 ปี ที่มารับบริการ โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์และโรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้า เครื่องมือที่ใช้เก็บรวบรวมข้อมูลประกอบด้วยแบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล ระดับการบาดเจ็บ ภาวะซึมเศร้า สัมพันธภาพในครอบครัว การพึ่งพาตนเอง และแบบสอบถามพฤติกรรมการบริโภคอาหาร มีค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาครอนบาค เท่ากับ 0.80, 0.92, 0.89, 0.94 และ 0.80 ลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการแจกแจงความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สถิติไคแสควร์ ค่าสัมประสิทธิ์การจรณ์ และสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียร์สัน ผลการวิจัย สรุปได้ว่า 1. กลุ่มตัวอย่างผู้ป่วยบาดเจ็บไขสันหลังมีพฤติกรรมการบริโภคอาหารโดยรวมอยู่ในระดับดี (X =3.84, SD=.34) 2. ระดับการบาดเจ็บ ภาวะความซึมเศร้า ไม่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการบริโภคอาหารในผู้ป่วยบาดเจ็บไขสันหลัง 3. การพึ่งพาตนเองมีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการบริโภคอาหารในผู้ป่วยบาดเจ็บไขสันหลังอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (X² = 91.22; P=.003) 4. สัมพันธภาพในครอบครัวมีความสัมพันธ์ทางบวกกับพฤติกรรมการบริโภคอาหารในผู้ป่วยบาดเจ็บไขสันหลังอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (r = .239; p=0.05)

วิทยานิพนธ์ (พย.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2555