โครงงานทางจิตวิทยานี้เป็นส่วนหนึ่งของการศึกษาตามหลักสูตรปริญญาวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาจิตวิทยา คณะจิตวิทยา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ปีการศึกษา 2556

การวิจัยนี้แบ่งเป็น 2 การศึกษา กลุ่มตัวอย่างเป็นนิสิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ระดับปริญญาตรี จำนวน 164 คน การศึกษาที่ 1 ศึกษาผลของการใช้สารโน้มน้าวใจด้านเดียว และสารโน้มน้าวใจสองด้านต่อการเปลี่ยนเจตคติต่อการออกกำลังกาย ความใส่ใจในสาร และเจตนาที่จะออกกำลังกาย กลุ่มตัวอย่างตอบมาตรวัดเจตคติต่อการออกกำลังกายจากนั้นเว้นระยะเวลา 2 สัปดาห์ อ่านสารโน้มน้าวใจแล้วตอบมาตรวัดเจตคติต่อการออกกำลังกาย มาตรวัดความใส่ใจในสารและมาตรวัดเจตนาที่จะออกกำลังกาย ส่วนการศึกษาที่ 2 ศึกษาผลของการใช้สารโน้มน้าวใจสองด้านที่มีเนื้อหามุ่งเน้นสุขภาพ และมุ่งเน้นรูปลักษณ์ และความมุ่งเน้นของบุคคลด้านสุขภาพ และรูปลักษณ์ต่อการเปลี่ยนเจตคติต่อการออกกำลังกาย กลุ่มตัวอย่างตอบมาตรวัดเจตคติต่อการออกกำลังกาย มาตรวัดความมุ่งเน้นสุขภาพและมาตรวัดความมุ่งเน้นรูปลักษณ์ จากนั้นเว้นระยะเวลา 2 สัปดาห์ อ่านสารโน้มน้าวใจแล้วตอบมาตรวัดเจตคติต่อการออกกำลังกาย มาตรวัดความใส่ใจในสารและมาตรวัดเจตนาที่จะออกกำลังกาย ผลการวิจัยพบว่า 1. การเพิ่มเจตคติทางบวกต่อการออกกำลังกายในสารโน้มน้าวใจด้านเดียวแตกต่างจากสารโน้มน้าวใจสองด้านอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ 2. สารโน้มน้าวใจด้านเดียวและสารโน้มน้าวใจสองด้านส่งผลต่อเจตนาที่จะออกกำลังกายแตกต่างกันอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ 3. สารโน้มน้าวใจสองด้านทำให้บุคคลมีความใส่ใจในสารมากกว่าสารโน้มน้าวใจด้านเดียวอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < .05) 4. ผลปฏิสัมพันธ์ระหว่างประเภทของความมุ่งเน้นของบุคคลและประเภทเนื้อหาของสารไม่มีอิทธิพลร่วมต่อการเพิ่มเจตคติในการออกกำลังกายอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (สารโน้มน้าวใจสองด้านที่มีเนื้อหามุ่งเน้นตรงกับความมุ่งเน้นของบุคคลไม่มีอิทธิพลต่อการเพิ่มเจตคติในการออกกำลังกายอย่างมีนัยสำคัญทางสถติ)