วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2555

งานวิจัยนี้ทำการปรับปรุงสภาพตะกอนด้วยคลื่นไมโครเวฟโดยศึกษาปัจจัยที่มีผลกระทบต่อการดึงน้ำออกจากตะกอนน้ำเสียชุมชน ตะกอนที่ใช้ในการทดลองมาจากโรงควบคุมคุณภาพน้ำกรุงเทพฯ 5 แห่ง ได้แก่ โรงควบคุมคุณภาพน้ำดินแดง โรงควบคุมคุณภาพน้ำหนองแขม โรงควบคุมคุณภาพน้ำรัตนโกสินทร์ โรงควบคุมคุณภาพน้ำช่องนนทรี และโรงควบคุมคุณภาพน้ำสี่พระยา ผลจากการวิเคราะห์ตะกอนของโรงควบคุมคุณภาพทั้งห้าแห่งพบว่า มีค่าของแข็งแขวนลอยระเหยง่ายเท่ากับ 9,034±15.27 4,779±102.14 4,621±15.28 3,511±15.28 และ 3,328±92.38 มิลลิกรัมต่อลิตร ตามลำดับ หากตะกอนมี ค่าของแข็งแขวนลอยระเหยง่ายสูงจะมีค่าความต้านทานจำเพาะต่อการกรองสูง คือ 13.23 4.46 3.48 0.58 และ 0.28 ×1012เมตรต่อกิโลกรัม ตามลำดับ เมื่อค่าการปรับปรุงสภาพตะกอนด้วยคลื่นไมโครเวฟ ที่แปรเปลี่ยนค่า ระดับพลังงาน 3 ระดับ คือ 500 600 และ 900 วัตต์ ที่ระยะเวลา 60 100 และ 120 วินาที จากผลการศึกษาพบว่า สภาวะที่เหมาะสมในการปรับปรุงสภาพตะกอนจากระบบแอกทิเวเต็ดสลัดจ์อยู่ที่ระยะเวลา 120 วินาที และ ระดับพลังงานที่ 900 วัตต์ โดยมีค่าความต้านทานจำเพาะต่อการกรองลดลงตามลำดับ สำหรับตะกอนจาก โรงควบคุมคุณภาพน้ำดินแดง หนองแขม รัตนโกสินทร์ ช่องนนทรี และสี่พระยา ดังนี้ 5.26 2.88 1.92 0.41 และ 0.17×1012 เมตรต่อกิโลกรัม ค่าการปรับปรุงสภาพตะกอนด้วยสารโพลิเมอร์ประจุบวก โดยทำการทดลองกับตะกอนน้ำเสียจากโรงควบคุมคุณภาพน้ำดินแดง และหนองแขมเมื่อใช้สารโพลิเมอร์ ที่ 0.4 0.5 0.6 0.7 0.8 และ 1.0 มิลลิกรัมต่อกรัม ของของแข็งทั้งหมด สภาวะที่เหมาะสมที่คือ 0.8 มิลลิกรัมต่อกรัมของของแข็งทั้งหมด โดย มีค่าความต้านทานจำเพาะต่อการกรองเท่ากับ 5.64 และ 2.58 ×1012 เมตรต่อกิโลกรัม ตามลำดับ เมื่อเปรียบพบว่าประสิทธิภาพการดึงน้ำออกจากตะกอนน้ำเสียชุมชนโดยคลื่นไมโครเวฟและสารโพลิเมอร์ มีผลใกล้เคียงกัน