วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2556

อุตสาหกรรมเครื่องใช้ไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์เป็นอุตสาหกรรมที่มีการเติบโตด้านการผลิตอย่างรวดเร็วที่สุด โดยมีร้อยละ 11.20 ของจำนวนโรงงานทั้งหมด ในพื้นที่นิคมอุตสาหกรรมอมตะนคร วัตถุประสงค์ของงานวิจัยคือ ศึกษาประเภทและจำนวนของของเสียจากอุตสาหกรรมเครื่องใช้ไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์และทราบถึงระบบการจัดการของเสียจากอุตสาหกรรมเครื่องใช้ไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ในปัจจุบันในพื้นที่นิคมอุตสาหกรรมอมตะนคร ข้อมูลของเสียได้จากการสัมภาษณ์ผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องโดยใช้แบบสำรวจและฐานข้อมูลปริมาณกากอุตสาหกรรมระหว่างปีพ.ศ. 2551-2555 กรมโรงงานอุตสาหกรรม ข้อมูลจาก 36 บริษัทในกลุ่มอุตสาหกรรมเครื่องใช้ไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ มีของเสียปริมาณ 39,702.38 ตัน ของเสียจากอุตสาหกรรมเครื่องใช้ไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ ประกอบด้วยโลหะ (49.69%) บรรจุภัณฑ์ (22.50%) น้ำมัน (11.13%) น้ำเสีย (4.18%) พลาสติก (3.95%) วัสดุดูดซับ ผ้าสำหรับเช็ด และชุดป้องกัน (2.84%) ของเสียอิเล็กทรอนิกส์ (2.27%) ตะกอนบำบัดน้ำเสีย (1.67%) ตัวทำละลายที่ใช้แล้ว (1.56%)และของเสียอื่นๆ (0.22%) การจัดการของเสียจากอุตสาหกรรมเครื่องใช้ไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ที่บริษัทใช้คือ หลัก 3Rs (73.00%) การฝังกลบ (23.33) การเผาทำลาย (3.15%) และอื่นๆ (0.53%) แนวทางการเลือกวิธีการจัดการของเสียจากอุตสาหกรรมเครื่องใช้ไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ ศึกษาเฉพาะของเสียที่จัดการโดยวิธีฝังกลบ วิเคราะห์โดยวิธีการวิเคราะห์ทางเลือกแบบหลายปัจจัย (Multi criteria analysis; MCA) ปัจจัยที่ใช้วิเคราะห์ได้แก่ ปัจจัยด้านเทคโนโลยี ปัจจัยด้านเศรษฐกิจ และปัจจัยด้านสิ่งแวดล้อม จากการวิเคราะห์พบว่า ของเสียประเภทโลหะ พลาสติก บรรจุภัณฑ์ และวัสดุดูดซับหรือวัสดุปนเปื้อนชนิดซิลิกอน มีศักยภาพในการนำกลับมาใช้ในรูปของวัตถุดิบทดแทน ควรจัดการโดยการคัดแยกชนิดของของเสียและรวบรวมเพื่อจำหน่ายหรือผ่านกระบวนการนำกลับมาใช้ใหม่ ของเสียประเภทของเสียอิเล็กทรอนิกส์ ชนิดเศษแผ่นวงจรพิมพ์และของเสียประเภทตะกอนบำบัดน้ำเสียมีโลหะปนเปื้อนควรจัดการโดยการแยกโลหะโดยใช้สารละลาย (Hydrometallurgy) เป็นต้น