วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2556

การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงพรรณนา ณ ช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง เพื่อศึกษาคุณภาพชีวิต และทราบถึงปัจจัยที่ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตของพ่อแม่เลี้ยงเดี่ยวในจังหวัดกรุงเทพมหานคร เก็บรวบรวมข้อมูลจากพ่อแม่เลี้ยงเดี่ยว 665 คน โดยมีพ่อแม่เลี้ยงเดี่ยวตอบกลับแบบสอบถามเข้าร่วมวิจัยจำนวน 106 คน ใช้แบบวัดคุณภาพชีวิตขององค์การอนามัยโลกชุดย่อ ฉบับภาษาไทย (World Health Organization Quality of Life Brief-Thai, WHOQOL-BREF-THAI) แบบวัดเหตุการณ์ความเครียดในชีวิต (Stressful Life Event) แบบคัดกรองภาวะซึมเศร้า (PHQ-9) และแบบประเมินคุณภาพชีวิตสมรสในครอบครัวของกรมสุขภาพจิต สถิติที่ใช้ได้แก่ Independent-Sample t-test, One-Way ANOVA Pearson’s Product Correlation Coefficiency และ Stepwise Multiple Linear Regression Analysis ผลการศึกษาพบว่า กลุ่มประชากรส่วนใหญ่เป็นเเม่เลี้ยงเดี่ยว มีช่วงอายุระหว่าง 41- 50 ปี จบการศึกษาระดับปริญญาตรี รายได้เฉลี่ย 29,188 บาทต่อเดือน การเป็นพ่อแม่เลี้ยงเดี่ยวสาเหตุส่วนใหญ่เกิดจากการแยกทางและหย่าร้าง ร้อยละ 76.7 มีเหตุการณ์ความเครียดอยู่ในระดับปานกลาง ส่วนใหญ่ไม่พบอาการซึมเศร้า พ่อแม่เลี้ยงเดี่ยวจำนวน 10 คน มีการสมรสหรือใช้ชีวิตอยู่กับคู่ชีวิตใหม่ ร้อยละ 9.4 และมีความพึงพอใจในคุณภาพชีวิตสมรสในครอบครัวอยู่ในระดับสูง คุณภาพชีวิตสมรสโดยรวม คุณภาพชีวิตด้านสุขภาพกาย คุณภาพชีวิตด้านจิตใจ คุณภาพชีวิตด้านสัมพันธภาพทางสังคม และคุณภาพชีวิตด้านสิ่งเเวดล้อมอยู่ในระดับปานกลาง โดยมีค่าร้อยละอยู่ที่ 61.3, 83.0, 37.7, 55.7 และ 54.7 ตามลำดับ โดยปัจจัยที่มีผลต่อคุณภาพชีวิตโดยรวม ได้แก่ ปัญหาพฤติกรรมของบุตร (p<0.05) เหตุการณ์ความเครียดในชีวิต (p<0.001) คุณภาพชีวิตชีวิตสมรสในครอบครัวกับคู่สมรสปัจจุบัน (p<0.01) และภาวะซึมเศร้า (p<0.001) โดยมีปัจจัยที่สามารถทำนายคุณภาพชีวิตโดยรวมของพ่อแม่เลี้ยงเดี่ยวในจังหวัดกรุงเทพมหานครคือ เหตุการณ์ความเครียดในชีวิต (R2 = 0.217)