วิทยานิพนธ์ (นศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2556

การวิจัยเรื่อง “ปริทัศน์การศึกษาความแตกต่างทางวัฒนธรรมของการสื่อสารเชิงอวัจนะเพื่อการเรียนการสอนในชั้นเรียน” มีวัตถุประสงค์เพื่อ ก) ศึกษาสถานภาพการศึกษาการสื่อสารเชิงอวัจนะเพื่อการเรียนการสอนในชั้นเรียนของวัฒนธรรมต่างๆ ทั้งจากงานวิจัยของไทยและต่างประเทศ ตั้งแต่ปี ค.ศ.1994 – 2013 ข) ศึกษาความแตกต่างทางวัฒนธรรมของการสื่อสารเชิงอวัจนะเพื่อการเรียนการสอนในชั้นเรียนของวัฒนธรรมต่างๆ ตั้งแต่ปี ค.ศ.1994 – 2013 และ 3) ศึกษาตัวแปรต่างๆที่เกี่ยวข้องหรือสัมพันธ์กับการสื่อสารเชิงอวัจนะเพื่อการเรียนการสอนในชั้นเรียนที่พบในงานวิจัย ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1994 – 2013 รูปแบบการวิจัยครั้งนี้เป็นการศึกษาวิจัยเอกสาร จากงานวิจัยที่พบจำนวน 42 เรื่อง พบผลดังนี้ 1. ช่วงปีค.ศ. ที่มีการศึกษางานวิจัยมากที่สุดคือ ค.ศ. 2009 – 2013 สาขาวิชาที่มีการศึกษามากที่สุด คือ สหสาขาวิชา ทวีปและประเทศที่มีการศึกษามากที่สุด คือ ทวีปอเมริกาเหนือ โดยเฉพาะ ประเทศสหรัฐอเมริกา กลุ่มตัวอย่างที่พบมากที่สุด คือ ระดับมหาวิทยาลัย วิธีที่ใช้ในการศึกษามากที่สุด คือ วิธีวิจัยเชิงสำรวจด้วยแบบสอบถาม โดยมีการศึกษาความแตกต่างทางวัฒนธรรมใน ระดับ “ประเทศ”มากที่สุด และ ประเด็น / หัวข้อที่มีการศึกษา มากที่สุด คือ ระดับการใช้และการรับรู้อวัจนภาษาที่เพิ่มความใกล้ชิดระหว่างคู่สื่อสาร ทั้งนี้ ประเภทอวัจนภาษาที่มีการศึกษามากกว่าอวัจนภาษาอื่น ๆ คือ “อาการภาษา” 2. ความแตกต่างทางวัฒนธรรมของการสื่อสารเชิงอวัจนะเพื่อการเรียนการสอนในชั้นเรียนที่พบในงานวิจัยช่วงปี คศ. 1994-2013 ได้แก่ การสบตา การยิ้ม การแสดงน้ำเสียง อิริยาบถ / ท่าทาง การวางตัว การสัมผัส ระยะห่างระหว่างบุคคล วัตถุภาษา และบรรยากาศ/ สภาพแวดล้อมในชั้นเรียน 3. ตัวแปรอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องหรือสัมพันธ์กับการสื่อสารเชิงอวัจนะเพื่อการเรียนการสอนในชั้นเรียนที่พบในงานวิจัย ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1994 – 2013 ได้แก่ เพศ สาขาวิชาและ ประสบการณ์การสอน