วิทยานิพนธ์ (นศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2546

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาการรับรู้และการสื่อสารในการแสดงอัตลักษณ์ความเป็นชาวใต้ของนักศึกษาภาคใต้ในกรุงเทพมหานครจากมุมมองของนักศึกษาภาคใต้และเพื่อนนักศึกษาร่วมสถาบันต่างภูมิภาคว่ามีความเหมือนหรือแตกต่างกันหรือไม่อย่างไร โดยใช้การเก็บข้อมูลจากการสัมภาษณ์นักศึกษาภาคใต้ และเพื่อนนักศึกษาร่วมสถาบันต่างภูมิภาคว่ามีความเหมือนหรือแตกต่างกันหรือไม่อย่างไร โดยใช้การเก็บข้อมูลจากการสัมภาษณ์นักศึกษาภาคใต้ และเพื่อนนักศึกษาร่วมสถาบันต่างภูมิภาค กลุ่มละ 16 คน และเก็บแบบสอบถามอีกกลุ่มละ 100 คน จากมหาวิทยาลัย 4 แห่ง ในเขตกรุงเทพมหานครของทั้งภาครัฐ และเอกชน ผลการวิจัยพบว่า 1. นักศึกษาภาคใต้ และเพื่อนนักศึกษาร่วมสถาบันต่างภูมิภาค มีการรับรู้อัตลักษณ์ความเป็นชาวใต้ที่ต่างจากคนภาคอื่นในด้านภาษาสูงที่สุด นักศึกษาภาคใต้จะมองตนเองในทางบวกค่อนข้างสูง แต่กลับคิดว่าคนต่างภาคจะมองตนเองในทางลบ ในขณะที่เพื่อนนักศึกษาร่วมสถาบันต่างภูมิภาคกลับมองนักศึกษาภาคใต้ในทางลบต่ำกว่าที่นักศึกษาภาคใต้คิด บุคคลที่ถือเป็นสัญลักษณ์ของคนใต้ จากความคิดเห็นส่วนใหญ่ของกลุ่มตัวอย่างทั้ง 2 กลุ่ม สอดคล้องกัน คือ นายชวน หลีกภัย 2. กลุ่มตัวอย่างทั้ง 2 กลุ่ม มีความคิดเห็นสอดคล้องกัน คือ ส่วนใหญ่เห็นว่านักศึกษาภาคใต้ในกรุงเทพมหานครมีวิธีการในการพูดคุยระหว่างเพื่อนชาวใต้กับเพื่อนต่างภาคไม่แตกต่างกัน แต่ระดับค่าเฉลี่ยความคิดเห็นของนักศึกษาภาคใต้สูงกว่าเพื่อนต่างภาค โดยภาพรวมนักศึกษาภาคใต้คิดว่าตนเองมีการพูดคุยสื่อสารกับเพื่อนชาวใต้ด้วยกันมากกว่าและเข้าใจง่ายกว่าเพื่อนต่างภาค รวมทั้งมีความสัมพันธ์และสนิทสนมระหว่างเพื่อนชาวใต้มากกว่าเพื่อนต่างภาค นอกจากนี้ยังพบว่านักศึกษาภาคใต้มีการแสดงอัตลักษณ์ความเป็นคนใต้ผ่านทางค่านิยม/พฤติกรรมสูงที่สุด สำหรับในด้านการปรับตัว พบว่า นักศึกษาภาคใต้มีลักษณะผสมคือยังคงมีความเป็นคนใต้และรับเอาวัฒนธรรมของคนกรุงเทพฯด้วยมากที่สุด 3. ตัวแปรที่มีความสัมพันธ์กับการแสดงอัตลักษณ์ของนักศึกษาภาคใต้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ได้แก่ ภูมิลำเนา และความบ่อยในการเข้ากรุงเทพมหานครก่อนเรียน จากตัวแปรที่ทำการทดสอบทั้งหมด 5 ตัวแปร คือ เพศ มหาวิทยาลัย ภูมิลำเนา ความย่อยในการเข้ากรุงเทพมหานครก่อนเรียน และลักษณะการพักอาศัย