วิทยานิพนธ์ (น.ม.) --จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2542

แนวความคิดเกี่ยวกับการควบคุมการเลี่ยงภาษีนั้น ยังไม่ปรากฎแนวทางที่ชัดเจน ในการวิจัย ผู้เขียนได้ศึกษาบทบัญญัติแห่งประมวลรัษฎากร และคำพิพากษาของศาลฎีกา โดยศึกษาเปรียบเทียบมาตรการควบคุมการเลี่ยงภาษีอากร ที่มีลักษณะเป็นการทั่วไปของต่างประเทศ เพื่อวางกรอบแนวความคิดเกี่ยวกับการควบคุมการเลี่ยงภาษีดังกล่าว โดยการศึกษานี้จำกัดเฉพาะที่เกี่ยวกับภาษีเงินได้เท่านั้น จากการศึกษาพบว่า มาตรการป้องกันการเลี่ยงภาษีตามประมวลรัษฎากรนั้น ยังขาดประสิทธิภาพในการควบคุมการเลี่ยงภาษี เนื่องจากบทบัญญัติที่มีลักษณะเป็นมาตรการป้องกันการเลี่ยงภาษี ในประมวลรัษฎากรนั้น เป็นบทบัญญัติที่อ้างอิงอยู่กับรูปแบบ ในการเข้าทำธุรกรรมรูปแบบใดรูปแบบหนึ่งโดยเฉพาะ หรือมิฉะนั้นก็อ้างอิงอยู่กับมูลค่าของการเข้าทำธุรกรรม ซึ่งไม่ครอบคลุมถึงการดำเนินการที่เป็นการเลี่ยงภาษีในลักษณะอื่น ซึ่งมิได้จำกัดอยู่แต่รูปแบบหรือมูลค่าของการเข้าธุรกรรมเท่านั้น นอกจากนี้แนวความคิดเกี่ยวกับการเลี่ยงภาษีที่ยังไม่มีความชัดเจน ก็เป็นอุปสรรคสำคัญต่อการพัฒนาแนวความคิด ในการควบคุมการเลี่ยงภาษีด้วย จากปัญหาดังกล่าว ผู้เขียนได้นำเสนอมาตรการในการควบคุมการเลี่ยงภาษี ที่มีลักษณะเป็นการทั่วไป โดยนำหลักสุจริต และหลักนิติสัมพันธ์มากำหนดลักษณะของการเลี่ยงภาษีที่พึงถูกควบคุม