วิทยานิพนธ์ (น.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2546

การวิจัยครั้งนี้มีจุดประสงค์เพื่อทราบถึงแนวความคิดที่เกี่ยวข้องกับการจัดเก็บภาษีจากรายได้ที่ได้จากการกระทำความผิดอาญา ตลอดจนการกำหนดหลักเกณฑ์ในการจัดเก็บภาษีที่เหมาะสม รวมทั้งวิเคราะห์ถึงแนวความคิดและกฎหมายของประเทศไทยในปัจจุบันทั้งในส่วนของเนื้อหาของกฎหมายและการบังคับใช้กฎหมาย ผู้วิจัยศึกษาวิเคราะห์กฎหมายไทย และกฎหมายเปรียบเทียบ โดยใช้กฎหมายของประเทศสหรัฐอเมริกา และประเทศออสเตรเลีย เป็นหลัก ผลการวิจัยพบว่า 1. ไม่มีการแบ่งแยกการบังคับใช้กฎหมายกับเงินได้ที่ได้มาโดยวิธีการที่ผิดกฎหมายต่างหากไปจากเงินได้ประเภทอื่น 2. ตัวอย่างจากการศึกษาวิจัยของ ประเทศสหรัฐอเมริกา ประเทศออสเตรเลีย ประเทศแคนาดา ล้วนแต่มีการจัดเก็บภาษีจากรายได้ที่ได้จากการกระทำความผิดอาญาทั้งสิ้น และในบางประเทศถึงกับตั้งหน่วยงานเพื่อดำเนินการเกี่ยวกับเงินได้ที่ได้จากการกระทำความผิดโดยเฉพาะ 3. สำหรับประเทศไทยพบว่าไม่มีกฎหมายที่บัญญัติเกี่ยวกับเรื่องนี้ไว้เป็นการเฉพาะ ดังนั้นหากมีการจัดเก็บภาษีจากรายได้ที่ได้จากการกระทำความผิดอาญาจะต้องปรับใช้กฎหมายที่มีหลักเกณฑ์การจัดเก็บภาษีเช่นเดียวกับเงินได้ทั่วๆ ไป ผู้วิจัยเห็นว่าหลักเกณฑ์ทั่วไปอาจไม่เหมาะสมกับเงินได้ประเภทนี้ 4. ยิ่งไปกว่านั้นผลจากการขาดหลักกฎหมายที่ชัดเจน ทำให้เกิดปัญหาในเรื่องความซ้ำซ้อนของการบังคับใช้กฎหมาย เพราะเงินได้ที่ได้จากการกระทำความผิดอาญายังอยู่ภายใต้กฎหมายอื่นที่เกี่ยวข้องอีกหลายฉบับ เช่น ประมวลกฎหมายอาญา พระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการฟอกเงิน หากไม่มีกฎหมายภาษีที่ชัดเจน อาจทำให้กระบวนการบังคับใช้กฎหมายในส่วนอื่นๆ มีความสับสน งานวิจัยนี้จึงเสนอแนะว่า ควรสร้างหลักกฎหมายภาษีในเรื่องการจัดเก็บภาษีจากรายได้ที่ได้จากการกระทำความผิดอาญาให้มีความชัดเจน เพื่อให้เกิดพัฒนาการทางกฎหมายในเรื่องนี้ และควรมีการแก้ไขปรับปรุงประมวลรัษฎากรในเรื่องประเภทของเงินได้ และเรื่องค่าใช้จ่าย เพื่อสร้างหลักเกณฑ์ในการจัดเก็บภาษีที่เป็นธรรม รวมทั้งแก้ไขปรับปรุงกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับเงินได้ที่ได้จากการกระทำความผิดอาญาอื่นๆ เพื่อป้องกันปัญหาในเรื่องความซ้ำซ้อนและการขัดขวางการบังคับใช้กฎหมายที่อาจเกิดขึ้น