วิทยานิพนธ์ (อ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2549

การศึกษาปริจเฉทการสอบปากคำระหว่างพนักงานสอบสวนกับผู้เสียหายในการร้องทุกข์ให้เป็นคดีอาญามีวัตถุประสงค์ในการศึกษาโครงสร้างของการสอบปากคำระหว่างพนักงานสอบสวนกับผู้เสียหายในการร้องทุกข์ และศึกษากลวิธีที่พนักงานสอบสวนสอบปากคำผู้เสียหายในการร้องทุกข์คดีอาญา โดยเก็บข้อมูลจากการบันทึกเสียงสถานการณ์จริงในการร้องทุกข์ทั้งหมด 50 สถานการณ์ จากสถานีตำรวจภูธร อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น ผลการวิจัยพบว่า โครงสร้างของการสอบปากคำในการร้องทุกข์ปรากฏขั้นตอนชัดเจนตายตัว คือ การเปิดการสนทนา การดำเนินการสนทนา และการปิดการสนทนา ในการเปิดการสนทนาประกอบด้วย 2 ขั้นตอน คือ การทักทายและการสอบถามวัตถุประสงค์ การดำเนินการสนทนาที่พนักงานสอบสวนตัดสินใจรับเรื่องร้องทุกข์ประกอบด้วย การสอบถามเพื่อระบุเหตุการณ์และระบุตัวผู้กระทำความผิด การสอบถามประวัติส่วนตัว และการสอบถามเพื่อขอรายละเอียดสำคัญที่เกี่ยวข้อง แต่การดำเนินการสนทนาที่พนักงานสอบสวนตัดสินใจไม่รับเรื่องร้องทุกข์ ปรากฏเพียงการสอบถามเพื่อระบุเหตุการณ์และระบุตัวผู้กระทำความผิด และการสอบถามประวัติส่วนตัว และการปิดการสนทนาพบ 2 ลักษณะ คือ การปิดการสนทนาที่พนักงานสอบสวนรับเรื่องร้องทุกข์ซึ่งประกอบด้วย การยืนยันรับเรื่องร้องทุกข์ การสานต่อคำร้องทุกข์ และการกล่าวคำอำลา ส่วนการปิดการสนทนาที่พนักงานสอบสวนไม่รับเรื่องจะประกอบด้วย การให้คำแนะนำ และการกล่าวคำอำลา ผลการศึกษากลวิธีการสอบปากคำพบว่า พนักงานสอบสวนใช้กลวิธี 2 ลักษณะ คือ กลวิธีหลักในการสอบปากคำ และกลวิธีเสริมในการสนทนา กลวิธีหลักในการสอบปากคำพบ 2 ประเด็น คือ รูปประโยคที่ใช้ถาม และกลวิธีการถาม รูปประโยคที่ใช้ถาม ประกอบด้วย รูปประโยคคำถามและรูปประโยคบอกเล่า ในประเด็นกลวิธีการถามสามารถแบ่งตามวัตถุประสงค์ในการใช้ได้เป็น 2 วัตถุประสงค์ คือ กลวิธีที่ใช้เพื่อสอบถามข้อมูลที่เป็นประเด็นหลัก และกลวิธีที่ใช้เพื่อเน้นย้ำคำตอบของผู้เสียหาย นอกจากนี้พนักงานสอบสวนยังใช้กลวิธีเสริมในการสอบปากคำ ประกอบด้วย กลวิธีที่มีวัตถุประสงค์เพื่อให้ข้อมูลแก่ผู้เสียหาย กลวิธีที่มีวัตถุประสงค์เพื่อยืนยันความถูกต้องของข้อมูล กลวิธีที่มีวัตถุประสงค์เพื่อต้องการให้ผู้เสียหายปฏิบัติตาม กลวิธีที่มีวัตถุประสงค์เพื่อให้ผู้เสียหายผ่อนคลายความวิตกกังวล และกลวิธีที่มีวัตถุประสงค์เพื่อแสดงความเป็นกันเอง