วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2548

งานวิจัยนี้เริ่มต้นจากแนวคิดที่อยากให้การติดต่อกับคอมพิวเตอร์ง่ายเหมือนการติดต่อ กับมนุษย์ด้วยกันเอง ผู้ใช้ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาในการเรียนรู้การใช้งาน เพราะฉะนั้นจึงได้ นำเสนอการออกแบบส่วนติดต่อกับผู้ใช้ ในลักษณะโมเดลสามมิติของศีรษะมนุษย์เสมือนจริงที่ สามารถพูดคุยโต้ตอบโดยใช้เสียงกับผู้ใช้ได้อย่างเป็นธรรมชาติ การขยับปากสอดคล้องกับคำพูด สามารถแสดงอารมณ์ในแบบต่างๆ ผ่านระบบกล้ามเนื้อบนใบหน้า ดวงตาของโมเดลสามารถ มองมายังผู้ใช้งาน รวมถึงการปรับเปลี่ยนมุมมองของโมเดลให้สัมพันธ์กับตำแหน่งดวงตาของผู้ใช้ ในแบบเวลาจริงโดยใช้เทคโนโลยีฟิชแทงก์วีอาร์ เพื่อให้ระบบรับรู้ถึงตำแหน่งของผู้ใช้งาน เพราะฉะนั้นในการทดลองจะจับภาพผู้ใช้ผ่าน กล้องวงจรปิดที่ให้ความละเอียดภาพ 320 x 240 จุด โดยระหว่างการใช้งาน ผู้ใช้ต้องสวมหมวก ติดรูปแบบตรวจจับไว้ที่ศีรษะ ระบบสามารถที่จะตรวจหาตำแหน่งของศีรษะผู้ใช้โดยมีความเร็วใน การประมวลผลไม่ต่ำกว่า 24.9 เฟรมต่อวินาที มีความคลาดเคลื่อนไม่เกิน 10 เซนติเมตร จำนวนเฟรมที่ตรวจจับไม่ได้มีไม่เกิน 5% ของจำนวนเฟรมทั้งหมด ส่งผลให้การจ้องมองไปยังผู้ใช้ และการปรับมุมมองให้สัมพันธ์กับตำแหน่งตาของผู้ใช้แบบฟิชแทงก์วีอาร์ สามารถทำได้อย่างถูกต้อง และเสมือนจริง สำหรับผลการพูดคุยโดยใช้เสียง โปรแกรมสามารถพูดคุยได้ตามรูปแบบประโยคสนทนา ที่ได้กำหนดไว้ก่อน สามารถขยับปากสอดคล้องกับเสียงพูด และสามารถแสดงอารมณ์ได้ 7 แบบ ผ่านระบบกล้ามเนื้อ 18 เส้นบนใบหน้า ระบบที่กล่าวมาสามารถนำไปประยุกต์ใช้งานได้หลากหลาย เช่น ระบบประชาสัมพันธ์ อัตโนมัติ หรือระบบโฆษณาที่มีปฏิสัมพันธ์กับมนุษย์ เป็นต้น