วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2549

วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ผลกระทบของกฎการจ่ายงานที่มีต่อประสิทธิภาพของโรงงานประกอบ ภายใต้สภาพแวดล้อมแบบทันเวลาพอดี ซึ่งทำการศึกษาภายใต้ปัจจัยในการทดลอง ได้แก่ กฎการจ่ายงาน ซึ่งได้เลือกมาจากกฎที่พบว่าให้ประสิทธิภาพการทำงานโดยรวมที่ดีจากงานวิจัยต่างๆ และกฎการกำหนดเวลาส่งมอบ โดยจะทำการศึกษาให้ครอบคลุมทุกประเภทของการกำหนดเวลาส่งมอบ ซึ่งประกอบไปด้วยการกำหนดเวลาส่งมอบจากภายนอกและการกำหนดเวลาส่งมอบจากภายใน การกำหนดเวลาส่งมอบจากภายนอกจะประกอบด้วยการกำหนดเวลาส่งมอบให้เป็นค่าคงที่และกำหนดโดยวิธีการสุ่ม ส่วนการกำหนดเวลาส่งมอบจากภายใน จะสามารถแบ่งได้เป็นการกำหนดเวลาส่งมอบโดยใช้ข้อมูลทางด้านคุณลักษณะของงานเพียงด้านเดียว และการกำหนดโดยใช้ทั้งข้อมูลทางด้านคุณลักษณะของงานร่วมกับข้อมูลทางด้านสถานภาพของระบบในปัจจุบัน โดยดัชนีที่ใช้วัดประสิทธิภาพของระบบประกอบด้วย ค่าเวลาการไหลของงานโดยเฉลี่ย เวลาล่าช้าของงานโดยเฉลี่ย เปอร์เซ็นต์ของงานล่าช้า ค่าสัมบูรณ์ของเวลาสายโดยเฉลี่ย เวลาการรอคอยการประกอบของงานโดยเฉลี่ย รวมไปถึงค่าความเบี่ยงเบนมาตรฐานของเวลาล่าช้าของงานโดยเฉลี่ยและค่าความเบี่ยงเบนมาตรฐานของเวลาการรอคอยการประกอบของงานโดยเฉลี่ย จากผลการทดลองพบว่ากฎ LF เป็นกฎการจ่ายงานที่ให้ประสิทธิภาพโดยรวมที่ดีกว่า กฎการจ่ายงานแบบอื่นๆ ยกเว้นประสิทธิภาพทางด้านเวลาการรอคอยการประกอบของงานสำหรับงานในทุกโครงสร้างของผลิตภัณฑ์ แต่อย่างไรก็ตามพบว่ากฎ S/OPN เป็นกฎการจ่ายงานที่ให้ประสิทธิภาพทางด้านเวลาการรอคอยการประกอบของงานโดยเฉลี่ยดีที่สุด นอกจากนั้นงานวิจัยนี้ยังได้ทำการพัฒนากฎการจ่ายงานทั้งสองโดยให้มีการเพิ่มการพิจารณาระดับของการประกอบและคำสั่งการผลิตของงานสำหรับกฎการจ่ายงงานแบบ LF และให้มีการเพิ่มเทคนิคในการลัดลำดับความสำคัญให้กับกฎการจ่ายงานแบบ S/OPN ซึ่งผลการทดลองพบว่ากฎการจ่ายงานที่ได้รับการปรับปรุงทั้งสองนั้นสามารถให้ผลในทางปรับปรุงที่ดีขึ้น โดยเฉพาะในระบบที่ผลิตชิ้นงานโครงสร้างแบบสูง หรือชิ้นงานที่มีโครงสร้างของการประกอบหลายระดับ