วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2541

สุนัขพันธุ์ผสมที่มีสุขภาพดีและมีอายุระหว่าง 1 ถึง 5 ปี จำนวน 12 ตัว ถูกผ่าตัดเพื่อสร้างกรณีกระดูกขากรรไกรล่างหักชนิดเนื้อกระดูกสูญหาย โดยการตัดเอากระดูกขากรรไกรล่างด้านซ้ายบริเวณใต้ฟันกรามน้อยซี่ที่ 4 ขนาดความยาว 2 เซ็นติเมตรรวมทั้งฟันออก เพื่อใช้เป็นบริเวณสำหรับรับการย้ายปลูก หลังจากนั้นสุนัขตัวเดิมได้รับการผ่าตัดเพื่อเตรียมชิ้นกราฟท์กระดูกจากปีกกระดูกเชิงกรานสำหรับนำไปปลูก โดยสุนัข 6 ตัว ได้รับการยึดตรึงชิ้นกระดูกด้วยลวด และอีก 6 ตัวได้รับการยึดตรึงกระดูกโดยใช้แผ่นพลาสติกดามกระดูกและสกรู สุนัขทดลองทุกตัวได้รับการประเมินการประสานกันของกระดูกจากภาพถ่ายเอ็กซเรย์ในวันที่ผ่าตัด และทุก 2 สัปดาห์หลังผ่าตัด โดยสุนัขทดลองกลุ่มละ 3 ตัวถูกเก็บไว้ เพื่อการประเมินผลจากภาพถ่ายเอ็กซเรย์เป็นเวลาอย่างน้อย 12 สัปดาห์ นอกจากนี้สุนัขทดลองจากกลุ่มที่ได้รับการยึดตรึงด้วยลวด 3 ตัว และกลุ่มที่ได้รับการยึดตรึงด้วยแผ่นพลาสติกร่วมกับสกรู 3 ตัว ได้รับการประเมินทางจุลกายวิภาคในสัปดาห์ที่ 4 8 และ 12 หลังการผ่าตัด ผลการประเมินพบว่าการย้ายปลูกกระดูกด้วยกระดูกของตัวเองจากปีกกระดูกเชิงกรานสามารถนำมาใช้ในการแก้ไขกระดูกขากรรไกรล่างหักชนิดเนื้อกระดูกสูญหายได้ โดยพบการละลายของกระดูกกราฟท์เกิดขึ้นตั้งแต่ 2 และ 4 สัปดาห์ภายหลังการตรึงชิ้นกราฟท์ด้วยแผ่นดามกระดูกและลวดลายตามลำดับ และชิ้นกราฟท์มีการเชื่อมประสานกับส่วนที่รับการปลูกภายใน 12 สัปดาห์หลังการย้ายปลูกในกลุ่มที่มีการยึดตรึงกระดูกด้วยแผ่นพลาสติกและสกรูยึดกระดูก และนานกว่า 12 สัปดาห์ในกลุ่มที่มีการยึดตรึงกระดูกด้วยลวด