โครงการนี้มีวัตถุประสงค์ (1) เพื่อประมวล จำแนก และประเมินเอกสารและผลงานไทศึกษาที่เกี่ยวกับความเชื่อและพิธีกรรมของกลุ่มชาติพันธุ์ไททั้งในและนอกประเทศไทย เปรียบเทียบมุมมองของนักวิชาการชาติต่าง ๆ สรุปพัฒนาการและทิศทางของการศึกษาที่ผ่านมา (2) เพื่อแสวงหาโจทย์วิจัยและประเด็นคำถามใหม่ ๆ รวมทั้งเสนอวิธีการศึกษาวิจัยซึ่งจะนำไปสู่ความเข้าใจเรื่องความเชื่อและพิธีกรรมที่กว้างขวางและลึกซึ้งยิ่งขึ้น ผลการศึกษางานเขียนเกี่ยวกับเรื่องความเชื่อและพิธีกรรมในประเทศไทยมีทั้งการรวบรวมข้อมูลพื้นฐานและการศึกษาวิจัยในเชิงวิเคราะห์ กลุ่มที่มีผู้ศึกษาวิจัยไว้มากที่สุด คือ กลุ่มไทยวน (คนเมือง) ในภาคเหนือของประเทศไทย ส่วนกลุ่มไทยสยามในภาคกลาง ไทยอีสาน และไทยปักษ์ใต้ มีการศึกษาอยู่มากพอสมควร กลุ่มอื่น ๆ (ลื้อ ไทใหญ่ พวน ฯลฯ) นั้น การศึกษายังมีอยู่จำกัดมาก สำหรับกลุ่มไทนอกประเทศไทย (อาหม, คำยาง, พ่าเก่, อ้ายตน, คำตี่, ใต้คง, เขินลื้อ, พวน, ไทแดง, ไทดำ, ญ่อ และจ้วง) ก็มีงานเขียนอยู่จำกัดมากเช่นกัน และที่ผ่านมาก็มักจะเป็นข้อมูลพื้นฐานที่เรียบเรียงและบันทึกโดยนักวิชาการท้องถิ่น ซึ่งเสนอรายละเอียดโดยไม่เน้นที่การวิเคราะห์เนื้อหา เนื่องจากการวิเคราะห์เชิงทฤษฎีหรือการโต้แย้งโดยใช้กรอบแนวคิดที่ชัดเจนนั้นเป็นมรดกของระบบคิดแบบตะวันตก ข้อค้นพบที่สำคัญจากการศึกษาเปรียบเทียบความเชื่อและพิธีกรรมของกลุ่มไทหลาย ๆ กลุ่มก็คือ การมี “มรดกร่วมทางวัฒนธรรม” ซึ่งเป็นสิ่งเหลือรอดที่แสดงให้เห็นวัฒนธรรมอันเก่าแก่ของไทโบราณ (survivals of the ancient Tai culture) เช่น ความเชื่อเรื่อง แถน ผีฟ้า ผีบรรพบุรุษ เสื้อเมือง ใจบ้านใจเมือง ขวัญ พิธีกรรมในการเปลี่ยนช่วงชีวิต การสักลาย และความเชื่อกับพิธีกรรมที่เกี่ยวกับสัตว์บางอย่างในตำนาน