วิทยานิพนธ์ (น.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2544

ศึกษาถึงแนวคิดและหลักเกณฑ์ต่างๆ ในการพิจารณาแผนฟื้นฟูการของศาล และแนวทางการใช้อำนาจในการพิจารณาแผนฟื้นฟูกิจการของศาล ซึ่งจากการศึกษากฎหมายว่าด้วยการฟื้นฟูกิจการของประเทศสหรัฐอเมริกา พบว่าได้มีการกำหนดหลักเกณ'ฑ์ต่างๆ และกำหนดให้อำนาจแก่ศาลในการพิจารณาแผนที่กว้างและยืดหยุ่น แต่จาการศึกษากฎหมายว่าด้วยการฟื้นฟูกิจการของประเทศไทย พบว่าหลักเกณฑ์ต่างๆ ยังมีความไม่จัดเจนเพียงพอ และมีข้อจำกัดอำนาจในการพิจารณาแผนของศาลบางประการ ดังนั้นจึงทำให้ศาลไม่อาจที่จะเข้ามามีบทบาท ในการพิจารณาแผนเพื่อให้ความคุ้มครองแก้เจ้าหนี้ และเยี่ยวยาความเสียหายที่เกิดขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งแก่เจ้าหนี้เสียงข้างน้อยที่ไม่ได้ให้การยอมรับแผน ดังนั้นวิทยานิพนธ์ฉบับนี้จึงเสนอแนวทาง ในการปรับปรุงกฎหมายเพื่อที่ศาลจะได้เข้ามามีบทบาท ในการพิจารณาแผนที่กว้างและยืดหยุ่นมากขึ้น ดังต่อไปนี้ 1. กำหนดหลักเกณฑ์ให้ศาลพิจารณาเนื้อหาของแผน ในเรื่องความถูกต้องตามบทบัญญัติของกฎหมาย และเรื่องความสุจริตในการเสนอแผนของผู้ทำแผน 2. กำหนดให้ผู้ทำแผนมีสิทธิยื่นเสนอขอแก้ไขแผน ในขั้นพิจารณาแผนของศาลโดยข้อเสนอขอแก้ไขแผน ต้องมีลักษณะเป็นไปเพื่อประโยชน์แก่เจ้าหนี้ และกำหนดให้ศาลมีอำนาจสั่งเห็นชอบด้วยแผน ที่ขอแก้ไขหรือแผนที่ได้มีการตกลงแก้ไขกันได้ 3. กำหนดให้ศาลมีอำนาจที่จะดำเนินการไกล่เกลี่ยหรือสั่งให้คู่ความ ไปตกลงเจรจากันภายในระยะเวลาที่ศาลกำหนด 4. กำหนดให้ศาลมีอำนาจสั่งไม่เห็นชอบด้วยแผน ในกรณีที่ไม่สามารถตกลงกันได้ หรื หากเมื่อศาลพิจารณาแล้วเห็นว่าลูกหนี้สมควรล้มละลาย ก็มีอำนาจที่จะสั่งพิทักษ์ทรัพย์เด็ดขาดลูกหนี้ได้โดยทันที หรือในกรณีที่มีเหตุอันสมควร ศาลมีอำนาจสั่งเห็นชอบด้วยแผนโดยศาลอาจกำหนดเงื่อนไขบางประการ เพื่อคุ้มครองเจ้าหนี้ที่เสียเปรียบอย่างหนึ่งอย่างใดได้ 5. เสนอแนวทางให้นำพยานผู้เชี่ยวชาญหรือผู้ทรงคุณวุฒิ มาให้ความเห็นประกอบการพิจารณาแผนของศาล