วิทยนิพนธ์ (น.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2543

โทรเวชกรรม (Telemedicine) ได้แก่ การให้บริการทางการแพทย์แก่ผู้ป่วย หรือผู้รับบริการ ในพื้นที่ๆ ห่างไกล (Remote area) ซึ่งกระทำได้ โดยอาศัยสื่อทางเทคโนโลยีโทรคมนาคม ซึ่งแตกต่างจากการรักษาโดยปกติในปัจจุบันที่เป็นแบบเผชิญหน้า (Face-to-face relationship) เนื่องจากโทรเวชกรรมเป็นเรื่องใหม่มากในประเทศไทย วิทยานิพนธ์ฉบับนี้จึงมุ่งศึกษาในแนวกว้างและริเริ่ม (Pioneer study) เพื่อให้เกิดความรู้ความเข้าใจโทรเวชกรรมและเพื่อให้ทราบถึงกรอบและขอบเขตทางกฎหมาย รวมทั้งปัญหาทางกฎหมายที่เกี่ยวข้องและศึกษากฎหมายโทรเวชกรรมของต่างประเทศ เพื่อเป็นแนวทางการพัฒนากฎหมายไทยและการมีกฎหมายโทรเวชกรรมของไทย จากการศึกษาพบว่า มีปัญหาหลายประการที่กฎหมายปัจจุบันไม่อาจตามทันความก้าวหน้าทางโทรเวชกรรม จึงไม่อาจบังคับกับโทรเวชกรรมได้ทั้งหมด เช่น การไม่สามารถควบคุมดูแลสิทธิหน้าที่แพทย์และผู้ป่วยได้เต็มที่ โดยเฉพาะการให้บริการโทรเวชกรรมข้ามแดน หรือข้ามชาติปัญหาการบังคับใช้กฎหมายเครื่องมือแพทย์กับเครื่องมือ หรือซอฟท์แวร์ทางโทรเวชกรรม การขาดมาตรฐานการดูแลรักษา (Standard of care) และมาตรฐานด้านทักษะ (Standard of skill) ของแพทย์ ซึ่งเป็นองค์ประกอบสำคัญในการพิจารณาความรับผิดของแพทย์ การไม่ครอคลุมของกฎหมายวิชาชีพเวชกรรมแก่การให้บริการโทรเวชกรรมทั้งหมด ข้อพิจารณาทางกฎหมายเรื่องการรักษาความลับในข้อมูลของผู้ป่วยทางโทรเวชกรรม ข้อสรุปจากการศึกษาพบว่า โทรเวชกรรมเป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่งต่อสังคม แต่รัฐควรมีมาตราการทางกฎหมายเพื่อควบคุมการให้บริการโทรเวชกรรม เช่น การมีกฎหมายโทรเวชกรรม ควบคุม การประกอบวิชาชีพโทรเวชกรรมโดยเฉพาะ เนื้อหาของกฎหมายควรครอบคลุมถึงการคุ้มครองสิทธิของผู้ป่วย และการให้ความยินยอม (Informed consent) การรักษาความลับของข้อมูล (Confidentiality) การควบคุมมาตรฐานในรูปของการขึ้นทะเบียนนและได้รับใบอนุญาต (Telemedicine license) โดยกำหนดให้แพทยสภามีอำนาจหน้าที่ในการควบคุมการประกอบวิชาชีพโทรเวชกรรม