วิทยานิพนธ์ (น.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2539

พระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ.2522 ได้บัญญัติให้เจ้าพนักงานสามารถใช้ดุลพินิจในการเปรียบเทียบปรับได้ตามลักษณะความผิดที่ไม่ร้ายแรง ตลอดจนความผิดที่ร้ายแรงหรือมีโทษจำคุกด้วยอีกทั้งอัตราโทษปรับตามพระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ.2522 มีลักษณะเป็นการกำหนดอัตราโทษปรับแบบตายตัวชนิดที่มีอัตราโทษขั้นต่ำและขั้นสูงห่างกัน ทั้งนี้เพื่อเปิดโอกาสให้เจ้าพนักงานใช้ดุลพินิจในการกำหนดค่าปรับ ซึ่งนับเป็นปัญหาสำคัญที่จะนำไปสู่การใช้ดุลพินิจอย่างมิชอบหรือบิดเบือนวิทยานิพนธ์ฉบับนี้จึงศึกษาถึงข้อบกพร่องของการใช้ดุลพินิจของเจ้าพนักงานในการปรับตามพระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ.2522 ผลการศึกษาพบว่าการใช้ดุลพินิจของเจ้าพนักงานในการปรับตามพระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ.2522 นั้น ขาดหลักเกณฑ์ที่แน่นอน ไม่เหมาะสม ทำให้เกิดความลักลั่น และนำไปสู่การเลือกปฏิบัติของเจ้าพนักงานได้ ผู้วิจัยจึงได้เสนอแนะแนวทางในการปรับปรุงแก้ไขปัญหาการใช้ดุลพินิจของเจ้าพนักงาน ตลอดจนมาตรการที่นำมาประกอบการกระทำผิดตามพระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ.2522 ในการลงโทษปรับมีความชัดเจนและสอดคล้องกับวัตถุประสงค์ของกฏหมายในการลงโทษ