วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2544

โดยทั่วไปการคำนวณปริมาณความร้อนรวมต่อหน่วยเวลา ที่ผ่านเปลือกอาคารที่ติดตั้งอุปกรณ์บังแดดแนวนอน จะพิจารณาเฉพาะผลของรังสีตรง และรังสีกระจายจากดวงอาทิตย์ที่ตกบนเปลือกอาคาร บางครั้งอาจมีผลจากการแลกเปลี่ยนรังสีความร้อนระหว่างเปลือกอาคารกับท้องฟ้า และการสะท้อนรังสีความร้อนจากพื้นดินสู่เปลือกอาคาร แต่เมื่อมีการติดตั้งอุปกรณ์บังแดด จะเห็นว่าผลจากการสะท้อนรังสีตรง การสะท้อนรังสีกระจายบนอุปกรณ์บังแดด และการแลกเปลี่ยนรังสีความร้อนระหว่างเปลือกอาคารกับอุปกรณ์บังแดด จะถูกนำมาพิจารณาเพิ่มเติมด้วย วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ได้แสดงให้เห็นถึงความสำคัญของผลจากค่าความร้อน ที่เกิดขึ้นจริงทั้งหมดจากการแผ่รังสีของดวงอาทิตย์ที่ตกกระทบบนเปลือกอาคาร โดยการจัดทำโปรแกรม และใช้ระเบียบวิธีเชิงตัวเลข โดยเปลือกอาคารจะถูกแบ่งออกเป็น 10,000 ส่วนเท่าๆกัน เพื่อแยกหาค่าความร้อนรวมที่เกิดขึ้นในแต่ละช่องตารางอย่างอิสระ และใช้วิธีการนำความร้อนแบบ 1 มิติ ในสภาวะไม่คงที่ ผลการคำนวณหาปริมาณความร้อนรวม ผ่านเปลือกอาคารด้านทิศใต้ วันที่ 21 ธันวาคม ได้นำมาทดสอบความถูกต้องกับผลที่ได้จากโปรแกรม DOE ผลการศึกษาเมื่อมีการติดตั้งอุปกรณ์บังแดดแนวนอน 3 ชั้น ที่มีความสามารถในการบังแสงแดดจากรังสีตรงในช่วงเวลาสูงสุดได้ 47% หรือ เฉลี่ยเท่ากับ 25.57% ถ้าไม่คิดผลจากความร้อนทั้งสามตัวจะมีความผิดพลาดสูง 4.04% และสำหรับอุปกรณ์บังแดด 1 ชั้น จะมีความผิดพลาดเพียง 0.75% สำหรับค่าส่วนใหญ่ที่ผิดพลาดของอุปกรณ์บังแดด 3 ชั้น เกิดจากการสะท้อนรังสีตรงถึง 2.99% ส่วนอุปกรณ์บังแดดแนวนอน 1 ชั้น เกิดมาจากการสะท้อนรังสีตรง การสะท้อนรังสีกระจาย เพียง 0.08 และ 0.02% ตามลำดับ