วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2539

ศึกษาเปรียบเทียบ วิธีการปรับค่าประมาณความน่าจะเป็นที่จะเสียชีวิตเมื่อข้อมูลถูกตัดปลาย ซึ่งใช้เทคนิคมอนติคาร์โลในการจำลองข้อมูลและใช้การทดลองทำซ้ำ 100 ครั้ง โดยทำการศึกษาการแจกแจงของระยะเวลาที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปในอนาคต เป็นแบบไวบูลล์และแบบกอมเพริตซ์ การแจกแจงของระยะเวลาที่จะเกิดการถอนตัวเป็นแบบสม่ำเสมอและแบบแกมมา ขนาดตัวอย่าง (m) คือ 100, 300, 500, 700 และ 1,000 สัดส่วนการถอนตัวออกจากช่วงเวลาการศึกษาที่ระดับร้อยละ 5, 10, 20, 30, 35 และ 40 ของขนาดตัวอย่างข้อมูล จากการทดลองพบว่าสัดส่วนการถอนตัวที่แต่ละระดับไม่มีผลต่อประสิทธิภาพในการปรับค่าประมาณ ดังนั้นจึงนำเสนอผลการวิจัยที่ระดับค่ากลางคือสัดส่วนร้อยละ 30 จากนั้นใช้วิธีการประมาณแบบคณิตศาสตร์ประกันภัย ในการหาค่าประมาณความน่าจะเป็นที่คนอายุ X ปี จะเสียชีวิตภายใน 1 ปีข้างหน้า (q'x) สำหรับช่วงอายุ 0-99 ปี แล้วทำการปรับค่าประมาณที่ได้ด้วยวิธีการปรับค่า 3 วิธี คือ การปรับค่าโดยใช้ค่าเฉลี่ยถ่วงน้ำหนักเคลื่อนที่ การปรับค่าโดยใช้รูปแบบฟังก์ชันและการปรับค่าโดยใช้ส่วนโค้งพหุนามองศาสาม ในการเปรียบเทียบวิธีการปรับค่าทั้ง 3 วิธีนี้จะพิจารณาจากค่าเฉลี่ยเปอร์เซ็นต์ความคลาดเคลื่อนสัมบูรณ์ (MAPE) โดยแยกพิจารณาตามขนาดตัวอย่างและช่วงอายุ ผลการวิจัยพบว่าในการหาค่า q'x เมื่อขนาดตัวอย่างมีค่าไม่มาก (m = 100 และ 300) ค่าเปอร์เซ็นต์ความคลาดเคลื่อนสัมบูรณ์ของค่า q'x ที่อายุช่วงต้นจะมีค่าค่อนข้างสูง แต่เมื่อเพิ่มขนาดตัวอย่าง (m = 500, 700 และ 1,000) จะทำให้ค่า APE ดังกล่าวลดลง ดังนั้นในการหาค่า q'x ที่อายุช่วงต้นจึงไม่ควรใช้ขนาดตัวอย่างที่มีค่าน้อยเกินไป ส่วนค่า MAPE ของค่า q'x ที่ขนาดตัวอย่างใดๆ จะแปรผันตรงตามสัดส่วนการถอนตัว จากค่า q'x ที่ได้จากการประมาณการนำมาปรับค่าพบว่า สำหรับอายุช่วง 0-24 ปี ควรเลือกใช้วิธีการปรับค่าโดยใช้ส่วนโค้งพหุนามองศาสาม สำหรับอายุช่วง 25-49 ปี เมื่อขนาดตัวอย่างไม่มากนัก (m = 100, 300 และ 500) ควรเลือกใช้วิธีการปรับค่าโดยใช้ส่วนโค้งพหุนามองศาสามหรือการปรับค่าโดยใช้รูปแบบฟังก์ชัน แต่เมื่อตัวอย่างมีขนาดใหญ่พอ (m = 700 และ 1,000) สามารถเลือกใช้การปรับค่าวิธีการใดก็ได้ ซึ่งวิธีที่ควรเลือกใช้คือวิธีการปรับค่าโดยใช้ค่าเฉลี่ยถ่วงน้ำหนักเคลื่อนที่เนื่องจากเป็นวิธีที่สะดวกและง่ายกว่า สำหรับอายุช่วง 50-74 ปี และ 75-99 ปี ที่ขนาดตัวอย่างใดๆ ควรเลือกใช้วิธีการปรับค่าโดยใช้ค่าเฉลี่ยถ่วงน้ำหนักเคลื่อนที่ หรือการปรับค่าโดยใช้ส่วนโค้งพหุนามองศาสาม