วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2546

ได้นำกระบวนการเพอร์แวปพอเรชันมาใช้ในการแยกอะชิโตไนไทรล์ออกจากสารละลายเจือจางโดยใช้เยื่อแผ่นพอลิเตตระฟลูออโรเอธีลีน ทำการทดลองที่ความเข้มข้นของสารป้อนในช่วงร้อยละ 5-20 โดยปริมาตร ความดันด้านเพอมิเอทในช่วง 10-40 มิลลิเมตรปรอท อุณหภูมิของสารป้อนในช่วง 25-50 องศาเซลเซียส และอัตราการไหลของสารป้อนในช่วง 6-20 มิลลิลิตรต่อนาที และหาความเข้มข้นของอะชิโตไนไทรล์ในเพอมิเอทและสารป้อนโดยใช้เทคนิคแก๊สโครมาโตกราฟี จากผลการทดลองพบว่า เมื่อเพิ่มความเข้มข้นและอุณหภูมิของสารป้อน จะทำให้ค่าฟลักซ์ของสารอินทรีย์เพิ่มขึ้นขณะที่ค่าฟลักซ์ของน้ำลดลง ส่วนการลดความดันด้านเพอมิเอทและการเพิ่มอัตราการไหลของสารป้อนจะทำให้ค่าฟลักซ์ของสารอินทรีย์และค่าฟลักซ์ของน้ำเพิ่มขึ้น สำหรับค่าการเลือกผ่านนั้น เมื่อเพิ่มความเข้มข้นของสารป้อนจะทำให้ค่าการเลือกผ่านลดลง แต่การเพิ่มอุณหภูมิและอัตราการไหลของสารป้อนหรือการลดความดันด้านเพอมิเอทจะทำให้ค่าการเลือกผ่านเพิ่มขึ้น สภาวะที่เหมาะสมในการแยกอะซิโตไนไทรล์ออกจากสารละลายเจือจางด้วยกระบวนการเพอร์แวปพอเรชัน คือ ที่ระดับความเข้มข้นของสารป้อนที่ร้อยละ 5 โดยปริมาตร ความดันด้านเพอมิเอท 10 มิลลิเมตรปรอท อุณหภูมิของสารป้อน 40 องศาเซลเซียส และอัตราการไหลของสารป้อน 20 มิลลิลิตรต่อนาที สำหรับการเปรียบเทียบสมรรถนะของกระบวนการเพอร์แวปพอเรชันในการแยกอะชิโตไนไทรล์ออกจากของผสมน้ำ-อะชิโตไนไทรล์และน้ำเสียจากเครื่อง HPLC พบว่า สมรรถนะในการแยกอะชิโตไนไทรล์ออกจากตัวอย่างน้ำทั้งสองชนิดไม่แตกต่างกัน และมีประสิทธิภาพในการบำบัดและการคืนกลับเท่ากับร้อยละ 33.46 และ 33.60 ตามลำดับ