วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2541

งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาการเปรียบเทียบประสิทธิภาพการบำบัดน้ำเสียขั้นต้นจากโรงงานผลิตนมถั่วเหลืองด้วยกระบวนการดีเอเอฟและกระบวนการโคแอกกูเลชัน โดยปรับเปลี่ยนค่าพีเอชของน้ำเสีย และปรับเปลี่ยนชนิดและปริมาณของสารโคแอกกูแลนท์และโคแอกกูแลนท์เอด โดยโคแอกกูแลนท์ที่ใช้ ได้แก่ สารละลายเฟอร์ริกคลอไรด์ และสารละลายอลูมินัมซัลเฟต ส่วนโคแอกกูแลนท์เอดที่ใช้ ได้แก่ โพลีเมอร์ประจุบวกและโพลีเมอร์ประจุลบ จากผลการทดลอง พบว่า สภาวะในการบำบัดโดยกระบวนการดีเอเอฟที่มีประสิทธิภาพสูงสุดคือ พีเอช 4.5, ค่าอัตราการเวียนกลับ 150% ซึ่งคิดเป็นอัตราส่วน A/S 0.0027 มก. อากาศ/มก.ของแข็ง สารละลายเฟอร์ริกคลอไรด์ 150 มก/ล และโพลีเมอร์ประจุลบ 2 มก/ล โดยมีเวลากักเก็บ 30 นาทีและความเร็วเฉลี่ยในการลอยขึ้นของตะกอน 0.67 ซม/วินาที ซึ่งให้ประสิทธิภาพการกำจัดซีโอดี ทีเคเอ็นและทีเอสเอสเท่ากับ 90.2% 91.6% และ 90.8% ตามลำดับ โดยมีค่าสารเคมีในการบำบัด 12.11 บาท/ลบ.ม ส่วนการวิเคราะห์ตะกอนพบว่า มีปริมาณโปรตีน 45.3% และการสารอินทรีย์ 94.8% โดยมีปริมาณตะกอนเกิดขึ้น 4.69 กก/ลบ.ม ซึ่งสามารถขายได้ในราคา 10.41 บาท/ลบ.ม สภาวะที่มีประสิทธิภาพในการบำบัดสูงสุดโดยกระบวนการโคแอกกูเลชัน คือ พีเอช 4.5, สารละลายเฟอร์ริกคลอไรด์ 200 มก/ล และโพลีเมอร์ประจุลบ 2 มก/ล โดยมีเวลากักเก็บ 40 นาทีและความเร็วเฉลี่ยในการตกตะกอน 0.425 ซม/วินาที ซึ่งให้ประสิทธิภาพการกำจัดซีโอดี ทีเคเอ็นและทีเอสเอสเท่ากับ 92.6% 93.4% และ 92.6% ตามลำดับ โดยมีค่าสารเคมีในการบำบัด 14.29 บาท/ลบ.ม ส่วนการวิเคราะห์ตะกอนพบว่า มีปริมาณโปรตีน 39.4% และสารอินทรีย์ 94.7% โดยมีปริมาณตะกอนเกิดขึ้น 4.84 กก/ลบ.ม ซึ่งสามารถขายได้ในราคา 10.65 บาท/ลบ.ม จากการเปรียบเทียบที่ประสิทธิภาพการบำบัดใกล้เคียงกัน พบว่า ค่าสารเคมีในการบำบัดโดยกระบวนการโคแอกกูเลชันนั้นสูงกว่ากระบวนการดีเอเอฟ และตะกอนที่ได้จากกระบวนทั้งสองนั้นมีองค์ประกอบทางเคมีใกล้เคียงกัน ดังนั้นในช่วงดำเนินการคาดว่ากระบวนการดีเอเอฟที่ใช้อัตราการเวียนกลับ 150% เป็นกระบวนการที่เหมาะสมทั้งในด้านประสิทธิภาพการบำบัดและค่าสารเคมี