วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2546

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบการรับรู้เกี่ยวกับการสุขาภิบาลอาหารของผู้ประกอบการจำหน่ายอาหารในโรงเรียนมัธยมศึกษา กรุงเทพมหานคร ตามตัวแปร การอบรมการสุขาภิบาลอาหาร ระดับการศึกษา แหล่งข้อมูลข่าวสารและประสบการณ์ในการประกอบอาหาร ผู้วิจัยใช้แบบสอบถามที่สร้างขึ้นนำไปสอบถามยังกลุ่มประชากร ผู้จำหน่ายอาหารในโรงเรียนมัธยมศึกษา จำนวน 117 โรงเรียน กลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจงของผู้ประกอบการ จำหน่ายอาหารในโรงเรียน ที่เป็นร้านจำหน่ายอาหารคาว จำนวนโรงเรียนละ 4 คน ได้ขนาดกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 468 คน ผู้วิจัยได้รับแบบสอบถามฉบับที่สมบูรณ์กลับคืนมา จำนวน 447 ฉบับ คิดเป็นร้อยละ 95.52 แล้วนำข้อมูลที่ได้มาวิเคราะห์หาค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานทดสอบค่า "ที" (-test) และการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว นำมาวิเคราะห์โดยใช้โปรแกรมคอมพิวเตอร์สำเร็จรูป SPSS ( Statistical Package for the Social Science Version 11) ผลการวิจัยพบว่า 1. ผู้ประกอบการจำหน่ายอาหารในโรงเรียนระดับมัธยมศึกษา กรุงเทพมหานคร มีการรับรู้เกี่ยวกับการสุขาภิบาลอาหาร โดยเฉลี่ยอยู่ในระดับดี 2. ผู้ประกอบการจำหน่ายอาหารในโรงเรียนที่เคยได้รับการอบรมการสุขาภิบาลอาหารมีการรับรู้เกี่ยวกับการสุขาภิบาลอาหารและนำการรับรู้ไปปฏิบัติดีกว่าผู้ที่ไม่เคยได้รับการอบรม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3. ผู้ประกอบการจำหน่ายอาหารในโรงเรียนที่มีระดับการศึกษาต่างกันมีการรับรู้ เกี่ยวกับการสุขาภิบาลอาหารและนำการรับรู้ไปปฏิบัติ ไม่แตกต่างกัน 4. ผู้ประกอบการจำหน่ายอาหารในโรงเรียนที่ได้รับข้อมูลข่าวสารต่างกันมีการรับรู้เกี่ยวกับการสุขาภิบาลอาหารและนำการรับรู้ไปปฏิบัติแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.05 5. ผู้ประกอบการจำหน่ายอาหารในโรงเรียนที่มีประสบการณ์ในการประกอบอาหารต่างกัน มีการรับรู้เกี่ยวกับการสุขาภิบาลอาหารไม่แตกต่างกัน ส่วนการนำการรับรู้เกี่ยวกับการสุขาภิบาลอาหารไปปฏิบัติ แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05