วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2543

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบความสามารถในการเขียนความเรียงภาษาไทยของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ที่ได้รับการตรวจแก้ไขงานเขียนโดยครู เพื่อน และตนเอง ตัวอย่างประชากรคือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนเสริมงามวิทยาคม อำเภอเสริมงาม จังหวัดลำปาง ปีการศึกษา 2542 ซึ่งได้จากการสุ่มแบบเจาะจง จำนวน 3 ห้อง ห้องละ 40 คน ให้นักเรียนทั้ง 3 ห้อง เป็นกลุ่มทดลองที่ 1 ได้รับการตรวจแก้ไขงานเขียนโดยครู กลุ่มทดลองที่ 2 ได้รับการตรวจแก้ไขงานเขียนโดยเพื่อน และกลุ่มทดลองที่ 3 ได้รับการตรวจแก้ไขงานเขียนด้วยตนเอง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ แบบทดสอบความสามารถในการเขียนความเรียงภาษาไทย ซึ่งผู้วิจัยสร้างขึ้นเอง วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่ามัชฌิมเลขคณิต ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน วิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว (One-way ANOVA) และทดสอบค่าที (t-test) เป็นรายคู่ ผลการวิจัยสรุปได้ว่า 1. ความสามารถในการเขียนความเรียงภาษาไทย ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 กลุ่มที่ได้รับการตรวจแก้ไขงานเขียนโดยเพื่อ มีค่ามัชฌิมเลขคณิตสูงที่สุด (X ร้อยละ 68.25) รองลงมาคือกลุ่มที่ได้รับการตรวจแก้ไขงานเขียนโดยครู (X ร้อยละ 67.83) และกลุ่มที่ได้รับการตรวจแก้ไขงานเขียนด้วยตนเอง (X ร้อยละ 65.95) ตามลำดับ ซึ่งทั้ง 3 กลุ่ม มีความสามารถในการเขียนความเรียงภาษาไทยอยู่ในระดับปานกลาง 2. ความสามารถในการเขียนความเรียงภาษาไทยของนักเรียนที่ได้รับการตรวจแก้ไขงานเขียน โดยเพื่อนสูงกว่านักเรียนที่ได้รับการตรวจแก้ไขงานเขียนด้วยตนเอง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 3. ความสามารถในการเขียนความเรียงภาษาไทยของนักเรียนที่ได้รับการตรวจแก้ไขงานเขียนโดยครูกับนักเรียนที่ได้รับการตรวจแก้ไขงานเขียนโดยเพื่อน ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 และความสามารถในการเขียนความเรียงภาษาไทยของนักเรียนที่ได้รับการตรวจแก้ไขงานเขียน โดยครูกับนักเรียนที่ได้รับการตรวจแก้ไขงานเขียนด้วยตนเอง ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 เช่นเดียวกัน