วิทยานิพนธ์ (อ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2543

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาลักษณะทางวากยสัมพันธ์ที่แสดงระดับมากน้อยของปฏิสัมพันธ์ในภาษาป้อนเข้าของผู้สอนในชั้นเรียนภาษาอังกฤษ และความสัมพันธ์ระหว่างลักษณะของภาษาป้อนเข้าของผู้สอนกับสัมฤทธิผลทางภาษาของผู้เรียน ข้อมูลที่ใช้ในการวิเคราะห์ได้มาจากการบันทึกเสียงของกลุ่มตัวอย่างผู้สอนภาษาอังกฤษจำนวน 2 คน และคะแนนทดสอบก่อนเรียนและหลังเรียนของกลุ่มตัวอย่างผู้เรียน 15 คู่ ผลการวิจัยพบว่ารูปภาษาที่เร้าปฏิสัมพันธ์ ได้แก่ รูปประโยคคำถาม และรูปประโยคคำสั่งตามลำดับ เมื่อเปรียบเทียบปริมาณการใช้รูปประโยคทั้งสองดังกล่าว พบว่าผู้สอนคนที่ 2 ใช้รูปประโยคคำถามมากกว่า ส่วนผู้สอนคนที่หนึ่งใช้รูปประโยคคำสั่งมากกว่า เมื่อเปรียบเทียบผลต่างของคะแนนทดสอบก่อนเรียนและหลังเรียนของผู้เรียนทั้งสองกลุ่มพบว่า ผู้เรียนที่เรียนกับผู้สอนคนที่ 1 มีสัมฤทธิผลของการเรียนดีกว่าผู้เรียนที่เรียนกับผู้สอนคนที่สอง ผลของการวิจัยเป็นไปในลักษณะที่ตรงกันข้ามกับสมมติฐานที่ว่า ภาษาป้อนเข้าที่มีลักษณะเร้าปฏิสัมพันธ์จะมีผลในเชิงบวกต่อสัมฤทธิผลทางภาษาของผู้เรียน