โครงการรูปแบบในการจัดการท่องเที่ยวแบบยั่งยืนในพื้นที่จังหวัดสุรินทร์และร้อยเอ็ด เป็นการวิจัยเชิง ปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม (Participatory Action Research) ในพื้นที่เป้าหมาย 10 แห่ง ในเขตรอยต่อระหว่าง จังหวัดสุรินทร์และร้อยเอ็ด โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาแนวทางในการจัดการท่องเที่ยว รวมทั้งแสวงหารูปแบบ การท่องเที่ยวที่สอดคล้องกับแนวทางดังกล่าว นอกจากนั้นยังเป็นการศึกาาความเป็นไปได้ของการมีส่วนร่วม ของชุมชนต่อการจัดการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน และสร้างเครือข่ายความร่วมมือในการจัดการท่งเที่ยวแบบยั่งยืน ของภาคีต่างๆ การวิจัยนี้ได้ศึกษารวบรวมข้อมูล ซึ่งมีเนื้อหาที่สำคัญ 2 ประการ คือ 1) ภาพรวมชุมชนที่จะดำเนินการท่องเที่ยวและทัศนะของประชาชนในท้องถิ่นนั้นต่อการท่องเที่ยว 2) รูปแบบและแนวทางในการจัดการท่องเที่ยวในชุมชนเป้าหมาย รวมทั้งความสามารถและความพึง พอใจของชุมชนต่อการจัดการท่องเที่ยว ระเบียบวิธีวิจัยที่นำมาใช้ในการศึกษาประกอบด้วยการสำรวจข้อมูลเบื้องต้นของพื้นที่เป้าหมาย การ ประชุมเชิงปฏิบัติการเรื่องการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ การฝึกอบรมเพื่อเตรียมการก่อนการจัดการท่องเที่ยวและการ ทดลองจัดการท่องเที่ยว 2 ครั้ง ในเส้นทางร้อยเอ็ดและเส้นทางสุรินทร์ จากนั้นจึงเป็นการประเมินความคิดเห็น ของชุมชนต่อการทิองเที่ยวที่ทดลองจัดไป และการประชุมสรุปผลการดำเนินงานทั้งหมดที่ผ่านมา การวิจัยพบว่าพื้นที่เป้าหมาย 10 แห่งนั้นมีศักยภาพในการจัดการท่องเที่ยวเพราะมีศิลปหัตถกรรม และการผลิตทางการเกษตรที่เป็นจุดเด่นสามารถเป็นทรัพยากรที่สำคัญในการจัดการท่องเที่ยว นอกนั้นชุมชน เหล่านี้ยังเป็นที่รู้จักของบุคคลทั่วไป ซึ่ง 4 ชุมชน มีนักท่องเที่ยวเคยแวะมาท่องเที่ยวแล้ว ส่วนอีก 6 ชุมชนมีผู้แวะ มาเยี่ยมชมแต่เป็นรูปแบบของการศึกษาดูงานมากกว่ามาท่องเที่ยว แต่ทุกชุมชนไม่เคยจัดการท่องเที่ยวด้วยตน เอง เมื่อชุมชนได้ทดลองจัดการท่องเที่ยวด้วยตนเองนั้นชุมชนให้ความสนใจ ตั้งใจ และพึงพอใจในการจัด การท่องเที่ยวแบบนี้ เพราะผลการจัดการท่องเที่ยวได้แสดงให้เห็นว่าจะสามารถนำไปสู่การพัฒนาชุมชน ทั้งด้าน เศรษฐกิจ สังคม และสิ่งแวดล้อมได้ แต่ปัญหาที่สำคัญของชุมชนคือ ประสบการณ์ และความสามารถในการจัด การท่องเที่ยวยังมีน้อย ควรจะได้รับการพัฒนาเพิ่มขึ้น เพื่อช่วยให้ชุมชนมีความเข้มแข็งในการจัดการภายใน ชุมชนและการจัดการเครือข่ายความร่วมมือระหว่างชุมชนเหล่านี้ การพัฒนารูปแบบการท่องเที่ยวให้หลากหลาย และสามารถเชื่อมโยงกับตลาดการท่องเที่ยว ยังเป็นสิ่งที่ต้องคำนึงถึงอยู่มาก นอกจากนั้นการรวบรวมข้อมูล พื้นฐานที่เป็นลักษณะเด่นของชุมชน เช่น ชาติพันธุ์ วิถีชีวิต และวัฒนธรรมก็เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่จำเป็นจะต้องดำเนิน การเพื่อช่วยให้ชุมชนสามารถสื่อสารเรื่องราวของตนเองกับภายนอกได้อย่างเป็นระบบและน่าสนใจมากขึ้น