วิทยานิพนธ์ (นศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2547

การศึกษานี้เป็นส่วนหนึ่งของชุดโครงการวิจัยเรื่อง การพัฒนาบุคลิกภาพการพูดต่อหน้าชุมชนของเด็กไทยอายุ 6-12 ปี มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาลักษณะทั่วไป ปัญหา และแนวทางในการพัฒนาบุคลิกภาพการพูดเชิงวัจนะของเด็กในการพูดต่อหน้าที่ชุมชน โดยเก็บข้อมูลจากกลุ่มผู้ฟังในการประเมินการพูดต่อหน้าชุมชนของกลุ่มตัวอย่างเด็กไทยอายุ 6-12 ปี ที่กำลังศึกษาอยู่ในระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 1-6 จำนวน 156 คน ลักษณะต่างๆ ที่ใช้ในการประเมินการพูดเชิงวัจนะมี 13 ลักษณะ คือ ความดังของเสียง ระดับเสียงสูง/ต่ำ ความชัดเจนในการออกเสียง การใช้อักขระควบกล้ำ ความคล่องในการพูด โทนเสียง น้ำเสียงและหางเสียง จังหวะในการพูด การกล่าวทักทาย การกล่าวนำเข้าสู่เรื่องลำดับความคิดในการพูด การสร้างความเข้าใจให้กับผู้ฟัง และการกล่าวสรุปปิดท้าย ผลการศึกษาพบว่า 1. ลักษณะการสื่อสารเชิงวัจนะในการพูดต่อหน้าชุมชนของเด็กไทยอายุ 6-12 ปี ในด้านความชัดเจนในการออกเสียง ความคล่องในการพูด น้ำเสียงและหางเสียง จังหวะในการพูด และการกล่าวนำเข้าสู่เรื่อง จัดอยู่ในเกณฑ์ดี ส่วนด้านความดังของเสียง ระดับเสียงสูง/ต่ำ โทนเสียง การกล่าวทักทายลำดับความคิดในการพูด การสร้างความเข้าใจให้กับผู้ฟัง การกล่าวสรุปจัดอยู่ในเกณฑ์พอใช้ และในด้านการใช้อักขระควบกล้ำ จัดอยู่ในเกณฑ์ควรปรับปรุง 2. ปัญหาที่พบมากที่สุดในการสื่อสารเชิงวัจนะในการพูดต่อหน้าชุมชนของเด็กไทยอายุ 6-12 ปี คือ การออกเสียงอักขระควบกล้ำไม่ถูกต้อง 3. สาเหตุที่สำคัญที่สุดของปัญหาในการสื่อสารเชิงวัจนะในการพูดต่อหน้าชุมชนของเด็กไทยอายุ 6-12 ปี คือ ความเคยชินในการใช้ภาษาที่ผิดและไม่ได้รับการแก้ไขให้ถูกต้อง 4. แนวทางในการพัฒนาทักษะการสื่อสารเชิงวัจนะในการพูดต่อหน้าชุมชนของเด็กไทยอายุ 6-12 ปี คือ การปลูกฝังทัศนคติที่ดีในการพูดต่อหน้าชุมชนเพื่อให้เด็กมีความกล้า ความมั่นใจ และมีความต้องการแก้ไขและพัฒนาการใช้ภาษาให้ถูกต้อง