วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2546

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลการสอนวาดภาพตามกระบวนการของ จอห์น วิลลัตส์ ที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการวาดภาพแสดงมิติสัมพันธ์ของเด็กอายุ 9-11 ปี กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย คือ เด็กที่มีอายุ 9-11 ปี ศึกษาอยู่ในโรงเรียน ในเขตกรุงเทพมหานคร ภาคการศึกษาต้น ที่เรียนวิชาศิลปศึกษา จำนวน 30 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย 1) แผนการสอนเรื่องการวาดภาพตามกระบวนการของ จอห์น วิลลัตส์ 2) แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ ทางความเข้าใจด้าน มิติสัมพันธ์ 3) แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการวาดภาพแสดงมิติสัมพันธ์ 4) แบบประเมินผลทางการวาดภาพแสดงมิติสัมพันธ์ตามเกณฑ์วิเคราะห์ภาพวาดตามทฤษฎี ของ จอห์น วิลลัตส์ ก่อนเรียน และหลังเรียน สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล โดยหาค่าที (t-test) ค่ามัชฌิมเลขคณิต ([Mean]) และ ส่วนเบี่ยงเบนมาตราฐาน (S.D.) ผลการวิจัย ผลของการสอนวาดภาพตามกระบวนการของ จอห์น วิลลัตส์ ที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการวาดภาพแสดงมิติสัมพันธ์ของเด็กอายุ 9-11 ปี ได้พบว่า ผลสัมฤทธิ์ทางการวาดภาพแสดงมิติสัมพันธ์ หลังเรียนสูงกว่า ก่อนเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 โดยผลสัมฤทธิ์ทางการวาดภาพที่สูงขึ้น เป็นผลจากการสอนวาดภาพตามกระบวนการของ จอห์น วิลลัตส์ ได้แก่ การใช้เส้นลักษณะต่าง ๆ ในการวาดภาพ และการวาดภาพทับซ้อนกันของวัตถุ และการวาดภาพวัตถุให้มีขนาดแตกต่างกัน เพื่อสร้างระยะ ใกล้ ไกล ในภาพ เป็นการนำเสนอเนื้อหารวมถึงหลักการที่สำคัญของการเรียน เรื่องการวาดภาพแสดงมิติสัมพันธ์ ซึ่งการสอนวาดภาพตามกระบวนการของ จอห์น วิลลัตส์ ทำให้เด็กในช่วงอายุ 9-11 ปี มีความสามารถทางการวาดภาพแสดงมิติสัมพันธ์ที่สูงขึ้น โดยการวาดภาพที่เด็กสามารถทำได้ดีที่สุด คือ การวาดภาพที่มีลักษณะถ่ายทอดแบบทัศนียภาพวิทยาที่สมบูรณ์ (Canonical perspective)