การศึกษาความไวของเชื้อมาลาเรียชนิดฟัลซิปารัมต่อยาต้านมาลาเรียกลุ่มควิโนลีนได้แก่ คลอโรควิน (CQ) เมโฟลควิน (MQ) และควินิน (QN) ในหลอดทดลอง โดยใช้เชื้อฟัลซิปารัมจากพื้นที่ที่เชื้อมีความไวต่อ MQ แตกต่างกัน ทดสอบด้วยวิธี Isotopic Method พบว่าร้อยละ 70.4 (38 isolates) เป็นเชื้อที่ไวต่อ CQ และร้อยละ 29.6 (16 isolates) เป็นเชื้อที่ดื้อต่อ CQ, ร้อยละ 61.1 (33 isolates) ไวต่อ MQ และร้อยละ 38.9 (21 isolates) ดื้อต่อ MQ, เชื้อทั้งหมด (54 isolates) ไวต่อ QN และไดฮัยโดรอาร์ติมิซินิน นอกจากนี้ยังพบความสัมพันธ์กันระหว่าง การตอบสนองของเชื้อต่อ CQ และ QN (r = 0.453) และระหว่าง MQ กับ QN (r = 0.552) เชื้อฟัลซิปารัมจากพื้นที่ต่างกันมีการตอบสนองต่อ MQ, CQ และ QN แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ การตอบสนองต่อ CQ และ QN ดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ เมื่อใช้ CQ หรือ QN ร่วมกับ verapamil การศึกษาการกลายพันธุ์ของยีน pfcrt 76 และ pfmdr1 86 พบว่า ทั้ง 54 isolates มีการกลายพันธุ์ของยีน pfcrt (76T) และร้อยละ 5.6 (3 isolates) มีการกลายพันธุ์ของยีน pfmdr1 (86Y) แต่ไม่พบความสัมพันธ์ระหว่างการกลายพันธุ์ของยีนดังกล่าวกับการตอบสนองต่อยาในหลอดทดลอง การศึกษาครั้งนี้ยังได้ศึกษาความไวของเชื้อฟัลซิปารัมโดยวิธี Schizont maturation inhibition test พบว่าร้อยละ 96.6 (140 isolates) เป็นเชื้อที่ไวต่อ MQ และร้อยละ 3.4 (5 isolates) ดื้อต่อ MQ, ร้อยละ 95.5 (139 isolates) ไวต่อ QN และร้อยละ 4.1 (6 isolates) ดื้อต่อ QN และพบความสัมพันธ์ของการตอบสนองของเชื้อต่อ QN และ MQ (r = 0.540) แต่ไม่พบความแตกต่างของความไวของเชื้อฟัลซิปารัมในพื้นที่ต่าง ๆ ต่อยา MQ และ QN เมื่อศึกษาการกลายพันธุ์ของยีน pfcrt และ pfmdr1 พบว่าเชื้อทั้ง 145 isolates มีการกลายพันธุ์ของยีน pfcrt (76T) แต่ไม่มีกลายพันธุ์ของยีน pfmdr1 1246, ร้อยละ 4.2 (6 isolates) มีการกลายพันธุ์ของยีน pfmdr1 (86Y) และร้อยละ 3.4 (5 isolates) มีการกลายพันธุ์ ของยีน pfmdr1 (1042D) แต่ไม่พบว่าการกลายพันธุ์มีความสัมพันธ์กับการตอบสนองของเชื้อต่อ MQ และ QN ในหลอดทดลอง จากผลการศึกษาแสดงให้เห็นว่าการกลายพันธุ์ของยีน pfcrt 76, pfmdr1 86, 1042 และ 1246 ของเชื้อฟัลซิปารัมไม่สามารถนำมาใช้พยากรณ์การดื้อยาของเชื้อฟัลซิปารัมสายพันธุ์ที่พบในประเทศไทยต่อยากลุ่มควิโนลีน The in vitro sensitivity of Plasmodium falciparum Thai isolates collected from aras with different mefloquine sensitivity to quinoline antimalarial drugs (chloroquine [CQ], mefloquine [MQ] and quinine [QN] were tested by the isotopic method. Seventy percent (38 isolates) was CQ-sensitive and 30% (16 isolates) was CQ-resistant. Sixty-one percent (33 isolates) was MQ-sensitive and 39% was MQ-resistant. All 54 isolates were sensitive to QN and dihydroartemisinin. Statistically significant associations were observed between the responses to CQ and QN and between MQ and QN. The response to CQ and QN was statistically significant improved when verapamil was added to the drugs. All isolates carried mutant allele of pfcrt gene (76T) and 5.6% (3 isolates) carried mutant allele of pfmdr1 gene (86Y) but no association was observed between the mutation and in vitro response to quinonline drugs. The in vitro sensitivity of P. falciparum field isolates was also tested by the schizont maturation inhibition assay. Ninety-seven percent (140 isolates) were MQ-sensitive and 3% (5 isolates) were MQ-resistant. Ninety-six percent (139 isolates) were QN-sensitive and 4% (6 isolates) were QN-resistant. Statistically significant association of MQ and QN responses was observed. There was no significant different of the response amongP. Falciparum from areas with different MQ-sensitivity. All isolates carried mutant alleles of pfcrt gene (76T) and wild type allele of pfmdr1 gene (1246D). Four and three percent (6 and 5 isolates) carried mutant allele of pfmdr1 gene (86Y) and (1042D), respectively. Statistically significant association between the mutation and the in vitro response to quinoline drugs were not obseved. Our results indicate that mutations of pfcrt 76, pfmdr1 86, 1042 and 1246 were not suitable markers for prediction of resistant P. falciparum Thai isolates to quinoline antimalarial drugs.