วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2547

ศึกษาผลของภาวะแล้งในถั่วเหลือง Glycine max (L.) Merrill สายพันธุ์ สจ. 5 ต่อการเจริญเติบโตและพัฒนาการของดอก โดยให้ต้นถั่วเหลืองในระยะที่มี 4 ข้อบนลำต้น (V[subscript 4]) ได้รับภาวะแล้งที่ระดับ 30 เปอร์เซ็นต์ (จากจุดที่ทำให้ถั่วเหลืองตาย) ผลการทดลองแสดงให้เห็นว่าภาวะแล้งส่งผลทำให้ปริมาณน้ำสัมพัทธ์และการเติบโต ได้แก่ ความสูงต้น น้ำหนักสด และน้ำหนักแห้งของต้นลดต่ำลงอย่างมีนัยสำคัญเมื่อเทียบกับชุดควบคุม ส่วนด้านพัฒนาการของดอกพบว่าถั่วเหลืองเมื่อได้รับภาวะแล้งที่ระยะ V[subscript 4] สามารถสร้างดอกที่มีโครงสร้างครบสมบูรณ์ได้น้อยลงและดอกที่พัฒนาได้จะมีความสามารถของการงอกหลอดเรณูได้น้อยกว่าถั่วเหลืองชุดควบคุมทั้งในสภาพหลอดทดลองและบนยอดเกสรเพศเมีย แต่อย่างไรก็ดียอดเกสรเพศเมียของดอกชุดที่ได้รับภาวะแล้งยังคงสามารถรับละอองเรณูได้ไม่ต่างจากชุดควบคุมเมื่อวัดจากความสามารถในการผลิตเอนไซม์เอสเตอเรส แสดงว่าผลของภาวะแล้งที่มีต่อผลผลิตของถั่วเหลืองในระยะการสืบพันธุ์ มาจากการยับยั้งพัฒนาการของดอกและความสามารถในการงอกหลอดเรณูเท่านั้น เมื่อให้ถั่วเหลืองสายพันธุ์ สจ. 5 ได้รับภาวะแล้งที่ระดับ 30 เปอร์เซ็นต์ ในระยะ V[subscript 2] พบว่าเนื้อเยื่อเจริญที่จพัฒนาไปเป็นดอกมีการพัฒนาต่อไปเพียงระยะหนึ่งและจะหยุดการพัฒนา จากนั้นเนื้อเยื่อเจริญจะเหี่ยวแห้งและพืชทดลองทุกต้นจะตายไปในที่สุด