งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิคราะห์หาประโยคภาษาญี่ปุ่นที่ผิดไวยากรณ์หรือผิดธรรม ชาติจากเรียงความชั้นกลางของผู้เรียนชาวไทย และเพื่อหาแนวทางชี้แนะแก้ไขเป็นการ พัฒนาการเรียนการสอนภาษาญี่ปุ่นในประเทศไทย โดยรวบรวมประโยคผิดจากเรียงความทั้ง หมด 78 ฉบับที่เขียนโดยนักศึกษาวิชาเอกภาษาญี่ปุ่นจากมหาวิทยาลัย 5 แห่งในกรุงเทพฯและ ปริมณฑล หลังจากนั้นได้ตรวจแก้ไขความถูกต้องและความเหมาะสมโดยเจ้าของภาษา จัดแบ่ง ประโยคผิดเป็น 2 กลุ่มใหญ่ได้แก่ประโยคผิดด้านไวยากรณ์และคำศัพท์ สุดท้ายนำผลมา อภิปรายหาสาเหตุหลักและแนวทางแก้ไข จากเรียงความ 78 ฉบับพบว่ามีที่ผิดทั้งหมด 859 แห่ง ผิดไวยกรณ์ 623 (72.53%) ผิดคำศัพท์และสำนวน 173(20.14%) และอื่นๆ 63 (7.33%) ใน ประโยคผิดด้านไวยกรณ์พบว่านักศึกษาผิดเกี่ยวกับคำช่วยถึง 301(48.32%) โดยเฉพาะ คำช่วยwa เป็นปัญหาที่สุด มีคำผิด 70(23.26%) ประเภทของคำผิดเกี่ยวกับคำช่วยwa แบ่งเป็น การตกหล่นไม่ใส่คำช่วย การใส่คำช่วยที่เป็นส่วนเกิน การสับสนกับคำช่วยอื่นๆ ถึงแม้ว่าคำช่วย แต่ละคำจะมีหน้าที่และความหมายแตกต่างกันออกไปแต่เนื่องจากการที่ภาษาไทยไม่มีคำช่วย จึงยากสำหรับนักศึกษาจะทำความเข้าใจและใช้ได้แม่นยำดังนั้น ในการวิจัยนี้ได้เสนอแนะแนว ทางแก้ไขเกี่ยวกับการสอนคำช่วยด้วย ประโยคผิดกว่า70%เกี่ยวเนื่องกับไวยกรณ์ และพบว่าคำ ช่วยเป็นปัญหามากที่สุดสำหรับนักศึกษา โดยเฉพาะการใช้คำช่วยwa มีสัดส่วนการผิดสูงเป็น อันดับหนึ่ง เปรียบเทียบกับคำช่วยอื่น เช่น ni , no, ga, o, de, ka, mo เป็นต้น ดังนั้นควรมีการ วิจัยการเขียนเรียงความในระดับสูงต่อไปเพื่อวิเคราะห์ในด้านสำนวนการเขียนเรียงความ นอก เหนือจากด้านไวยกรณ์ เพื่อให้นักศึกษาเขียนเรียงความภาษาญี่ปุ่นได้ดียิ่งขึ้น Objective are to analyse and find the significance of errors from ungrammatical or unnatural Japanese sentences in compositions written by intermediate level Thai students, and to suggest effective teaching methods in order to help developing Japanese education in Thailand. Errors in Japanese were collected from 78 compositions written by 78 Thai students, majoring in Japanese from five universities mostly located in Bangkok. Then they were corrected in terms of both accuracy and appropriateness by native speaker and classified into two categories: structure and vocabulary including expression . After that, the types and main causes of problems and solutions were examined and discussed. In 78 compositions written in Japanese by the third and fourth year students, it was found that there were 859 errors in total : 623 ( 72.53 %) grammatical errors , 173 ( 20.14%)vocabulary and expression errors and 63 (7.33%) others. Errors in use of Japanese particles numbered 301 (48.32%). Among particles , the “wa” particle was the most problems and the errors amounting to 70 (23.26 %). Types of errors could be classified into omissions, additions and use of an inappropriate form. Each particle has a different meaning and function, but since there are no particles in Thai grammar, it is difficult for Thai students to understand and master them. Effective teaching methods to help decreasing mistakes in particles is necessary and some are suggested in this study. Most of the errors were with grammatical errors and among those errors, the usage of the Japanese particle “wa” was significant compared with other particles as shown in a figure below.(the number of errors is shown at the left side and below is the Japanese particle)