การศึกษาเรื่อง การระบายน้ำท้ายเขื่อนแม่กลองกับคุณภาพน้ำ มีวัตถุประสงค์เพื่อทราบลักษณะทางธรณีสัณฐานของลุ่มน้ำ ลักษณะอุทกกายภาพของลุ่มน้ำ การระบายน้ำของเขื่อนแม่กลอง สถานภาพและการจัดการน้ำชลประทานที่อาจส่งผลต่อคุณภาพน้ำ โดยอาศัยข้อมูลปฐมภูมิและข้อมูลทุติยภูมิของหน่วยงานต่างๆ มาวิเคราะห์เพื่อหาคำตอบทั้งในด้านของลักษณะทางธรณีสัณฐานของลุ่มน้ำ ลักษณะอุทกกายภาพของลุ่มน้ำ การระบายน้ำของเขื่อนแม่กลอง จากการศึกษาพบว่า บริเวณท้ายเขื่อนแม่กลองมีความลึกของลำน้ำอยู่ในช่วง 4-8 เมตรและมีความกว้างของลำน้ำอยู่ในช่วง 106-222 เมตร ซึ่งในแม่น้ำแม่กลองจะมีความลึกมากที่สุดในช่วงสถานี K20 ซึ่งมีความลึกเท่ากับ 17.6 เมตร และมีความกว้างของแม่น้ำมากที่สุดในช่วงสถานี K11 ซึ่งมีความกว้างลำน้ำเท่ากับ 221.95 เมตร ลักษณะของหน้าตัดของลำน้ำส่วนใหญ่มีลักษณะคล้ายรูปสี่เหลี่ยม และปริมาณน้ำท่าที่ลงสู่เขื่อนศรีนครินทร์เฉลี่ยรายปี ประมาณ4,923,773.40 ล้านลบ.ม. ต่อปี และระบายออกเฉลี่ยประมาณ 40,650.50 ลบ.ม./ชม. ซึ่งน้ำท่าที่ระบายออกมานั้นจะลงสู่เขื่อนท่าทุ่งนา คิดเป็นเฉลี่ยประมาณ 15,883.35 ล้านลบ.ม. ต่อปีและระบายออกเฉลี่ยประมาณ 42,661.80 ลบ.ม./ชม. และปริมาณน้ำท่าที่ลงสู่เขื่อนวชิราลงกรณเฉลี่ยรายปี ประมาณ 2,095,738.20 ล้านลบ.ม. ต่อปี และระบายออกเฉลี่ยประมาณ57,192.40 ลบ.ม./ชม. และพบว่า ความสัมพันธ์ของคุณภาพและปริมาณน้ำที่ปล่อยออกมาจากเขื่อนและลำน้ำสาขา คุณภาพน้ำทั้ง 3 ด้าน (กายภาพ เคมี และชีวภาพ) น้ำบริเวณท้ายเขื่อนแม่กลองมีคุณภาพผันแปรและเสื่อมไปจากเดิมไปตามลำดับระยะทาง ทั้งนี้เกิดจากการปนเปื้อนโดยแหล่งชุมชนบริเวณสองฝั่งแม่น้ำ อย่างไรก็ตามคุณภาพน้ำโดยภาพรวมในแต่ละดัชนี ยังอยู่ในเกณฑ์มาตรฐานน้ำผิวดิน และอยู่ในเกณฑ์ที่ดี กล่าวได้ว่า ลำน้ำมีศักยภาพการฟอกตัวสูง และเมื่อประกอบกับการระบายน้ำจากเขื่อนแม่กลองด้วยอีกทางหนึ่งจึงทำให้เกิดการรักษาสภาพของลำน้ำให้เป็นไปตามธรรมชาติและมีความสามารถในการรองรับสูง จากผลในการศึกษาครั้งนี้ สามารถใช้เป็นข้อมูลพื้นฐานในการศึกษาศักยภาพการพัฒนาลุ่มน้ำแม่กลองอย่างเหมาะสมต่อไป