การศึกษาผลกระทบของการลดลงของพื้นที่ป่าไม้ต่ออัตราการ หลากสูงสุด และปริมาณการไหลในช่วงฤดูแล้งของน้ำท่าในลุ่มน้ำน่าน ดำเนินการโดยใช้ข้อมูลปริมาณน้ำท่าในอัตราการหลากสูงสุด และ ปริมาณการไหลในช่วงฤดูแล้งจากกรมชลประทาน ข้อมูลปริมาณน้ำ ฝนจากกรมชลประทานและกรมอุตุนิยมวิทยา ข้อมูลพื้นที่ป่าไม้ จากกรมป่าไม้ระหว่างปี พ.ศ. 2516-2536 มาวิเคราะห์การถดถอย (Multiple regression analysis) ผลการศึกษาพบว่า ในช่วงเวลาดังกล่าวมีการเปลี่ยนแปลง การใช้ประโยชน์ที่ดิน ทำให้พื้นที่ป่าไม้ในลุ่มน้ำน่านตอนบนลด ลงจาก 92 เปอร์เซ็นต์ เหลือ 56 เปอร์เซ็นต์ ลุ่มน้ำน่านตอน กลางลดลงจาก 90 เปอร์เซ็นต์ เหลือ 43 เปอร์เซ็นต์ และใน ลุ่มน้ำน่านตอนล่างลดลงจาก 71 เปอร์เซ็นต์ เหลือ 36 เปอร์เซ็นต์ โดยเปลี่ยนเป็นพื้นที่เกษตรและพื้นที่แหล่งน้ำเป็นส่วนใหญ่ ปริมาณน้ำและลักษณะการไหลของน้ำในลุ่มน้ำน่านมีความสัมพันธ์ กับปริมาณฝนที่ตกลงมาในลุ่มน้ำน่านตอนบนมีปริมาณน้ำท่าในช่วง น้ำหลากคิดเป็น 35 เปอร์เซ็นต์ของน้ำฝนรายปี และปริมาณน้ำ ท่าในช่วงน้ำแล้งเท่ากับ 8 เปอร์เซ็นต์ของน้ำฝนรายปี ใน ลุ่มน้ำน่านตอนกลางมีปริมาณน้ำท่าในช่วงน้ำหลาก 35 เปอร์เซ็นต์ ของน้ำฝนรายปี และปริมาณน้ำท่าในช่วงน้ำแล้ง 4 เปอร์เซ็นต์ ของน้ำฝนรายปี ในลุ่มน้ำน่านตอนล่างมีปริมาณน้ำท่าในช่วงน้ำหลาก 16 เปอร์เซ็นต์ และปริมาณน้ำท่าในช่วงน้ำแล้ง 8 เปอร์เซ็นต์ ของน้ำฝนรายปี เมื่อมีการเปลี่ยนแปลงการใช้ประโยชน์ที่ดินโดย การลดลงของพื้นที่ป่าไม้พบว่าไม่มีอิทธิพลต่ออัตราการหลากสูง สุดและปริมาณการไหลในฤดูแล้งอย่างมีนัยสำคัญทั้งลุ่มน้ำน่าน ตอนบน ลุ่มน้ำน่านตอนกลาง และลุ่มน้ำน่านตอนล่าง เมื่อศึกษาถึงปัจจัยที่มีผลต่อการพยากรณ์อัตราการหลาก สูงสุดของน้ำท่าและปริมาณการไหลในฤดูแล้งในลุ่มน้ำน่านตอนบน, ตอนกลาง และตอนล่าง พบว่าปัจจัยของปริมาณน้ำท่าก่อนหน้า 1 วัน และปริมาณน้ำฝนก่อนหน้า 1 วัน และ 3 วัน มีอิทธิพลต่อ อัตราการหลากสูงสุดของน้ำท่าอย่างมีนัยสำคัญยิ่งทางสถิติ ส่วนปริมาณการไหลของน้ำท่าในฤดูแล้ง ปริมาณน้ำฝนไม่มีอิทธิพล โดยตรงต่อปริมาณการไหลในช่วงฤดูแล้ง เนื่องจากในช่วงฤดูแล้ง มีฝนตกน้อยหรือแทบไม่มีฝนตกเลย