วิทยานิพนธ์นี้เป็นการศึกษาเชิงทฤษฎีเกี่ยวกับสเปกตรัมความนำของการทะลุผ่าน รอยต่อโลหะปรกติ-ฉนวน-ตัวนำยิ่งยวดแบบดีเวฟ ได้ศึกษาผลของการวางทิศทางระหว่างผิว และอุณหภูมิต่อสเปกตรัมความนำโดยใช้วิธีการกระเจิงที่เรียกว่ารูปนัยนิยมของ Blonder-Tinkham-Klapwidjk พบว่าการวางทิศทางในแนว (100) ให้เส้นโค้งแบบเชิงเส้น ที่ความต่างศักย์ต่ำ และเพิ่มตามความต่างศักย์จนถึงค่าสูงสุดที่ช่องว่างพลังงานสูงสุด สำหรับการวางทิศทางระหว่างผิวที่ต่างจากแนว (100) นอกจากจะปรากฎที่ช่องว่างพลังงาน สูงสุดแล้ว ยังมียอดโด่งที่ความต่างศักย์เป็นศูนย์และยอดเตี้ยที่ช่องว่างพลังงาน ของการกระตุ้นซึ่งมีโมเมนตัมจะขนานกับแนวตั้งฉากระหว่างผิว ส่วนที่เพิ่มเข้ามานี้ ใช้ระบุกำหนดขนาดของช่องว่างพลังงานที่ตำแหน่งต่างๆ บนผิวเฟอร์มี จะสังเกตรูปร่างของสเปกตรัมความนำได้โดยง่ายเมื่ออุณหภูมิไม่สูงนัก แต่เมื่อ อุณหภูมิสูงขึ้นมากกว่าร้อยละสิบของอุณหภูมิวิกฤต รูปร่างเหล่านี้จะเลือนและยากต่อ การตรวจหา อย่างไรก็ตามตามยอดที่ความต่างศักย์เป็นศูนย์จะยังคงสังเกตได้โดยจะกว้าง ออกและความสูงลดลง