การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปลี่ยนมันสำปะหลัง ให้เป็นผลิตภัณฑ์ที่มีมูลค่าเพิ่มสูงขึ้น โดยการเพิ่มปริมาณโปรตีน เพื่อที่จะใช้เป็นอาหารสัตว์ ด้วยวิธีการใช้เชื้อจุลินทรีย์ใน กลุ่มของเชื้อราที่มีความสามารถในการผลิตเอนไซม์อะมิเลส การดำเนินงานได้กระทำโดยการแยกเชื้อราและยีสต์จากกากมัน สำปะหลัง ข้าวหมาก และลูกแป้งจากหลายแหล่ง เชื้อที่แยกได้นำ มาทดสอบประสิทธิภาพการย่อยแป้งโดยวิธีตรวจสอบด้วยไอโอดีนใน อาหารที่มีแป้งเป็นส่วนประกอบพบว่า เชื้อราประเภทสร้างสายใยที่ แยกได้ให้ชื่อว่า SUT1 ซึ่งอยู่ ในจีนัส ~iChlamydomucor~i สามารถย่อยมันสำปะหลังดิบได้ดี ค่ากิจกรรมของอะมิเลสพบ ว่าสูงกว่าเชื้อกลุ่มอื่นที่นำมาทดสอบ กล่าวคือมีค่า (+,a) และ (+,b) อะมิเลส 2.32 หน่วยและ 0.69 หน่วย ตามลำดับ จึงเลือกจุลินทรีย์ดังกล่าวในการศึกษาครั้งนี้ ผลการทดลองหมัก มันสำปะหลังที่ผ่านและไม่ผ่านการนึ่งด้วยไอน้ำ ภายใต้สภาวะ อุณหภูมิห้องโดยไม่ปรับค่าความเป็นกรดด่างของวัตถุดิบ ซึ่งโดยปกติ วัสดุหมักมีค่า pH ในช่วง pH 5-7 พบว่าเชื้อรา SUT1 สามารถย่อย มันสำปะหลังที่ผ่านการนึ่งได้ดีกว่ามันสำปะหลังที่ไม่ผ่านการนึ่ง เมื่อ วัดปริมาณน้ำตาลรีดิวส์ได้ค่าสูงสุดที่ 680.07 มิลลิกรัมต่อกรัม หลังการหมักเป็นเวลา 5 วัน เมื่อใช้มันสำปะหลังสดนึ่งเป็นซับสเตรด และได้นำเชื้อดังกล่าวทำการผลิตเป็นหัวเชื้อในรูปลูกแป้งของ เชื้อผสมระหว่างเชื้อรา SUT1 กับเชื้อยีสต์ ~iCandida utilis~i พบว่าสามารถลดจุลินทรีย์ในกลุ่มของแบคทีเรียที่ปนเปื้อนได้ 5 log และพบว่าสามารถเพิ่มปริมาณโปรตีนให้สูงขึ้นถึง 18.3% เมื่อมีการปรับ ปริมาณยูเรียที่ใช้ให้เหมาะสมในการเป็นแหล่งไนโตรเจนที่ 1% เพื่อลดต้นทุนการผลิตจึงได้พัฒนาการหมักแบบ Non-aseptic solid state fermentation ในถังหมักขนาด 540 ลิตรต่อไป จากการศึกษา ขั้นต้นพบว่าได้โปรตีนที่ปริมาณ 15.3% และมีอะมิโนไนโตรเจน 11% ซึ่งมีปริมาณสูงเพียงพอที่สามารถนำไปใช้เป็นอาหารสัตว์ต่อไป