การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปลี่ยนมันสำปะหลังให้เป็นผลิตภัณฑ์ที่ ที่มีมูลค่าเพิ่มสูงขึ้นโดยการเพิ่มปริมาณโปรตีนเพื่อที่จะใช้เป็นอาหารสัตว์ ด้วยวิธีการใช้เชื้อจุลินทรีย์ในกลุ่มของเชื้อราที่มีความสามารถในการผลิต เอนไซม์อะมิเลส การดำเนินงานได้กระทำโดยการแยกเชื้อราและยีสต์ จากกากมันสำปะหลัง ข้าวหมาก และลูกแป้งจากหลายแหล่ง เชื้อที่แยก ได้ำนมาทดสอบประสิทธิภาพการย่อยแป้งโดยวิธีตรวจสอบด้วยไอโอดีนใน อาหารที่มีแป้งเป็นส่วนประกอบพบว่า เชื้อราประเภทสร้างสายใยที่แยก ได้ให้ชื่อว่า SUT1 ซึ่งอยู่ ในจีนัส Chlamydomucor สามารถย่อยมัน สำปะหลังดิบได้ดี ค่ากิจกรรมของอะมิเลสพบว่าสูงกว่าเชื้อกลุ่มอื่นที่นำ มาทดสอบ กล่าวคือมีค่่า (+,a) และ (+,b) อะมิเลส 2.32 หน่วย และ 0.69 หน่วย ตามลำดับ จึงเลือกจุลินทรีย์ดังกล่าวในการศึกษา ครั้งนี้ผลการทดลองหมักมันสำปะหลังที่ผ่านและไม่ผ่านการนึ่งด้วยไอน้ำ ภายใต้สภาวะอุณหภูมิห้องโดยไม่ปรับค่าความเป็นกรดด่างของวัตถุดิบ ซึ่งโดยปกติวัสดุหมักมีค่า pH ในช่วย pH 5-7 พบว่าเชื้อรา SUT1 สามารถย่อยมันสำปะหลังที่ผ่านการนึ่งได้ดีกว่ามันสำปะหลังที่ไม่ผ่าน การนึ่ง เมื่อวัดปริมาณน้ำตาลรีดิวส์ได้ค่าสูงสุดที่ 680.07 มิลลิกรัม ต่อกรัม หลังการหมัดเป็นเวลา 5 วัน เมื่อใช้มันสำปะหลังสดนึ่งเป็น ซับสเตรด และได้นำเชื้อดังกล่าวทำการผลิตเป็นหัวเชื้อในรูปลูกแป้ง ของเชื้อผสมระหว่างเชื้อรา ~bSUT1~b กับเชื้อยีสต์ ~iCandida utilis~i พบว่าสามารถลดจุลินทรีย์ในกลุ่มของแบคทีเรียที่ปนเปื้อนได้ 5 log และพบว่าสามารถเพิ่มปริมาณโปรตีนให้สูงขึ้นถึง 18.3% เมื่อมีการ ปรับปริมาณยูเรียที่ใช้ให้เหมาะสมในการเป็นแหล่งไนโตรเจนที่ 1% เพื่อลดต้นทุนการผลิตจึงได้พัฒนาการหมักแบบ Non- aseptic solid state fermentation ในถึงหมักขนาด 540 ลิตรต่อไป จากการศึกษาขั้นต้นพบว่าได้โปรตีนที่ปริมาณ 15.3% และมีอะมิโน ไนโตรเจน 11% ซึ่งมีปริมาณสูงเพียงพอที่สามารถนำไปใช้เป็นอาหาร สัตว์ต่อไป