วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2547

ปรับปรุงประสิทธิผลโดยรวมของเครื่องผสมคอมปาวด์ ในโรงงานผลิตชิ้นส่วนรถยนต์ที่ทำด้วยยางแห่งหนึ่งจำนวน 4 เครื่อง โดยศึกษาถึงปัจจัยต่างๆ ที่มีผลทำให้ประสิทธิผลโดยรวมของเครื่องผสมคอมปาวด์มีค่าต่ำ เมื่อวิเคราะห์โดยใช้ผังก้างปลาเพื่อหาสาเหตุของปัญหาพบว่ามีสาเหตุที่สำคัญ 2 ประการ คือ 1. ระบบงานบำรุงรักษาเชิงป้องกันเดิมไม่มีประสิทธิภาพ ได้แก่ แผนการบำรุงเชิงป้องกันเดิมที่มีความถี่ในการเข้าบำรุงรักษาเชิงป้องกันต่ำมาก การขาดมาตรฐานในการบำรุงรักษาเชิงป้องกัน และการขาดระบบควบคุมงานบำรุงรักษาเชิงป้องกันที่เหมาะสม ซึ่งส่งผลให้เครื่องจักรขาดการบำรุงรักษาที่ดีพอ เป็นผลให้เครื่องผสมคอมปาวด์เสียบ่อย และมีความพกพร่องแฝงหลายประการ ซึ่งทำให้ประสิทธิภาพในการผสมคอมปาวด์ต่ำ โดยใช้เวลาในการผสมคอมปาวด์มากกว่ามาตรฐานที่ควรจะเป็นมาก 2. สภาพเครื่องผสมคอมปาวด์เดิมที่มีความบกพร่อง ได้แก่ ซีลกระบอกกดห้องผสมคอมปาวด์รั่ว ชุดควบคุมอุณหภูมิเดิมเป็นแบบอนาลอกทำให้มีความแม่นยำในการทำงานต่ำ เซ็นเซอร์วัดอุณหภูมิห้องผสมสึก เป็นต้น ซึ่งความบกพร่องเหล่านี้ส่งผลอย่างมาก ต่อประสิทธิภาพการทำงานของเครื่องผสมคอมปาวด์คือ ทำให้ต้องใช้เวลาในการผสมคอมปาวด์นานกว่ามาตรฐานที่ควรจะเป็นอย่างมาก และยังทำให้เกิดของเสียในกระบวนการผลิต ในการปรับปรุงประกอบด้วย 2 ส่วนหลัก ส่วนที่หนึ่ง ได้แก่ การจัดการระบบงานบำรุงรักษาเชิงป้องกัน โดยการจัดให้มีระบบการตรวจสอบติดตามผล การฝึกอบรมพนักงานคุมเครื่องถึงความรู้เบื้องต้นในงานบำรุงรักษาเชิงป้องกัน และให้มีการลงมือปฏิบัติร่วมกับหน่วยงานซ่อมบำรุงรักษาเชิงป้องกัน การจัดทำมาตรฐานการตรวจสอบเครื่องจักรในการเข้าบำรุงรักษาเชิงป้องกัน ส่วนที่สอง ได้แก่ การปรับปรุงสภาพเครื่องผสมคอมปาวด์ ได้แก่ การตรวจสอบสภาพเครื่องผสมคอมปาวด์ที่บกพร่อง และการแก้ไขให้เครื่องสามารถกลับมาทำงานได้เป็นปกติอีกครั้ง ภายหลังการปรับปรุงพบว่าเครื่องผสมคอมปาวด์มีประสิทธิผลโดยรวมสูงขึ้นจากเดิม มีค่าเฉลี่ยประมาณ 61% สูงขึ้นเป็น 74% (เพิ่มขึ้นโดยเฉลี่ย 13%) ทั้งนี้เป็นผลจากการที่ประสิทธิภาพการเดินเครื่องสูงขึ้นเป็นสำคัญ