ความมุ่งหมายของการวิจัยนี้เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบศักยภาพ ของแหล่งท่องเที่ยวตลอดจนปริมาณการท่องเที่ยวแต่ละแห่งในจังหวัดแม่ฮ่องสอน กลุ่มตัวอย่างจากแหล่งท่องเที่ยว จำนวน 19 แห่ง นักท่องเที่ยวไทย 165 คน นักท่องเที่ยวชาวต่างประเทศ 227 คน และบริษัทนำเที่ยว 12 บริษัท ในช่วงเดือนตุลาคม 2535 ถึงเดือนมกราคม 2536 ตัวแปรที่ใช้ศึกษาประกอบ ด้วยตัวแปรเรื่องความสะดวกในการเข้าถึงแหล่งท่องเที่ยว เช่น ถนน พาหนะ ระยะเวลาเดินทาง เป็นต้น ตัวแปรเรื่องสิ่งอำนวยความสะดวกและการบริการ เช่นน้ำ ไฟฟ้า สุขา เป็นต้น ตัวแปรในเรื่องสภาพแวดล้อมของแหล่งท่องเที่ยว เช่น นิเวศวิทยา การใช้ที่ดินเป็นต้น และตัวแปรในเรื่องคุณค่าของแหล่ง ท่องเที่ยว เช่น ความมีชื่อเสียงในปัจจุบันกิจกรรมการท่องเที่ยว และคุณค่า ทางธรรมชาติ เป็นต้น การวิเคราะห์แหล่งท่องเที่ยว แบ่งออกเป็น 3 ประเภท คือ แหล่งท่องเที่ยวตามธรรมชาติ 31 แห่ง ทางประวัติศาสตร์และศาสนสถาน 11 แห่ง และทางศิลปวัฒนธรรม 7 แห่ง ผลการวิเคราะห์ปรากฏว่าแหล่งท่องเที่ยว ทั้งหมดมีศักยภาพแตกต่างกัน โดยวัดจองคำ-วัดจองกลาง ในเขตอำเภอเมือง แม่ฮ่องสอนมีค่าศักยภาพสูงสุด และถ้ำแม่ลาก๊ะในเขตอำเภอขุนยวมมีค่าศักยภาพ ต่ำสุด การจัดลำดับศักยภาพของแหล่งท่องเที่ยว พบว่าศักยภาพสูงและปานกลาง จะพบในแหล่งท่องเที่ยวอยู่ในเขตตัวเมือง โดยเฉพาะอำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน และค่าศักยภาพต่ำ จะพบกระจายอยู่ในแหล่งท่องเที่ยวที่อยู่ห่างไกลจาก ตัวเมืองมาก ในเขตอำเภอต่าง ๆ การเปรียบเทียบศักยภาพของแหล่งท่องเที่ยว ทั้ง 3 ประเภท พบว่าแหล่งท่องเที่ยวตามธรรมชาติการวิเคราะห์ความสัมพันธ์ ระหว่างศักยภาพของแหล่งท่องเที่ยวตามธรรมชาติ พบว่าค่าศักยภาพของ แหล่งท่องเที่ยวมีความสัมพันธ์ในทางบวกกับปริมาณนักท่องเที่ยว ภาพลักษณ์ของ การท่องเที่ยวจังหวัดแม่ฮ่องสอนมีลักษณะเด่นทางด้านประวัติศาสตร์และศาสนสถาน แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวควรสอดคล้องกับนโยบายการพัฒนาจังหวัด โดยยึดหลักการใช้ทรัพยากรการท่องเที่ยวให้คุ้มค่า ไม่ทำลายสภาพแวดล้อม และรักษาสภาพวัฒนธรรมที่เป็นเอกลักษณ์ของท้องถิ่น ควรให้เอกชนมีส่วนร่วม ในการพัฒนาการท่องเที่ยวเพิ่มมากขึ้น และจัดความสำคัญของแหล่งท่องเที่ยว เพื่อการพัฒนา ซึ่งควรเริ่มพัฒนากลุ่มแหล่งท่องเที่ยว ที่มีศักยภาพสูง ปานกลาง และต่ำ ไปตามลำดับ