ความมุ่งหมายของการวิจัยนี้เพื่อเปรียบเทียบความสามารถ ในการใช้ภาษาอังกฤษ และความสนใจในการเรียนภาษาอังกฤษ ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 โดยวิธีการสอนแบบมุ่งประสบการณ์ ภาษา (รูปแบบที่ 2) ซึ่งใช้และไม่ใช้กิจกรรมการทดลองเชิงปฏิบัติการ กับวิธีการสอนตามคู่มือครู กลุ่มตัวอย่างได้แก่ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษา ปีที่ 3 ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2535 โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาน้อมเกล้า กรุงเทพมหานคร โดยวิธีการสุ่มอย่างง่ายออกเป็น 3 กลุ่ม กลุ่มละ 30 คน ทดลองโดยใช้แผนการวิจัยแบบ Randomized Control Group Pretest-Posttest Design กลุ่มทดลองที่ 1 ได้รับการสอน ด้วยวิธีสอนแบบมุ่งประสบการณ์ภาษา (รูปแบบที่ 2) ซึ่งใช้กิจกรรม การทดสอบเชิงปฏิบัติการ กลุ่มทดลองที่ 2 ได้รับการสอนด้วยวิธีการสอน แบบมุ่งประสบการณ์ภาษา (รูปแบบที่ 2) และกลุ่มควบคุมได้รับการสอน ด้วยวิธีการสอนตามคู่มือครูใช้เวลาเรียน กลุ่มละ 16 คาบ คาลละ 50 นาที โดยใช้เนื้อหาเดียวกันเครื่องมือคือแบบสอบถามวัดความสามารถในการใช้ ภาษาอังกฤษด้านการฟัง การพูด การอ่าน และการเขียน และแบบสอบถาม วัดความสนใจในการเรียนภาษาอังกฤษ ซึ่งผู้วิจัยสร้างขึ้น สถิติที่ใช้คือ การวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบทิศทางเดียว พบว่าความสามารถ ในการใช้ภาษาอังกฤษด้านการฟัง การพูด การอ่านและการเขียน ของกลุ่มทดลองที่ 1 กลุ่มทดลองที่ 2 และกลุ่มควบคุม ภายหลัง การทดลองแตกต่างกันอย่างมีสัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 นักเรียนกลุ่มที่ได้รับการสอนแบบมุ่งประสบการณ์ภาษาซึ่งใช้และไม่ใช้ กิจกรรมการทดสอบเชิงปฏิบัติการ มีความสามารถในการใช้ภาษาอังกฤษ สูงกว่านักเรียนกลุ่มที่ได้รับการสอนโดยวิธีการสอนตามคู่มือครู อย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .01 ส่วนนักเรียนที่ได้รับการสอนแบบ มุ่งประสบการณ์ภาษา (รูปแบบที่ 2) ซึ่งใช้กิจกรรมการทดสอบ เชิงปฏิบัติการและนักเรียนที่ได้รับการสอนด้วยวิธีสอนแบบ มุ่งประสบการณ์ภาษา (รูปแบบที่ 2) มีความสามารถในการใช้ ภาษาอังกฤษไม่แตกต่างกัน ความสนใจในการเรียนภาษาอังกฤษ ทั้ง 3 กลุ่ม ภายหลังการทดลองแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ ทางสถิติที่ระดับ .05 ดังนี้นักเรียนกลุ่มที่ได้รับการสอนแบบ มุ่งประสบการณ์ภาษา ซึ่งใช้และไม่ใช้กิจกรรมการทดสอบเชิงปฏิบัติการ และนักเรียนที่ได้รับการสอนด้วยวิธีการสอนแบบมุ่งประสบการณ์ภาษา (รูปแบบที่ 2) มีความสนใจในการเรียนภาษาอังกฤษไม่แตกต่างกัน