ความมุ่งหมายของการวิจัยนี้เพื่อวิเคราะห์วรรณกรรมสำหรับเด็ก ประเภทบันเทิงคดีของวิริยะ สิริสิงห ในช่วงปี พ.ศ. 2515 - 2532 ในด้านองค์ประกอบ กลวิธีการเขียนการใช้ภาษาและคุณค่าของภาพประกอบ และเสนอผลการศึกษาแบบพรรณนาวิเคราะห์ พบว่าองค์ประกอบของ เรื่องประกอบด้วยแนวคิดหลัก 3 ด้านคือ ด้านเสริมสร้างประสบการณ์ ในงานอาชีพ การให้ความรู้ และการแทรกคำสอนด้านคุณธรรม ส่วนโครงเรื่องมี 7 ลักษณะคือ โครงเรื่องที่เกี่ยวกับการผจญภัย การกีฬา งานอาชีพ ความรัก เรื่องลึกลับ สืบสวน เรื่องเกี่ยวกับสัตว์ และ เรื่องวิทยาศาสตร์ ลักษณะของโครงเรื่องสั้น ไม่ซับซ้อน มีตัวละครน้อย ตัวละครแสดงถึงพฤติกรรมที่พึงประสงค์ เช่น ความเมตตา ความเอื้อเฟื้อ ความกตัญญู และพฤติกรรมที่ไม่พึงประสงค์ ส่วนฉากเป็นฉากในชนบท จึงสะท้อนให้เห็นสภาพชีวิตของผู้คนในชนบทได้เป็นอย่างดี การวาง โครงเรื่องมีกลวิธีเปิดเรื่องด้วยการบรรยายมากที่สุด รองลงไปคือ การพรรณนาและใช้บทสนทนา ส่วนการดำเนินเรื่องนั้นดำเนินไปตามลำดับ ปฏิทินและปิดเรื่องนิยายตามลำดับดังนี้คือ แบบสุขนาฏกรรม ปิดเรื่องให้ตื่นเต้น ให้ข้อคิดและแบบโศกนาฏกรรม กลวิธีในการเล่าเรื่อง ใช้ 2 แบบคือ ผู้เขียนเป็นผู้เล่าเรื่องเอง และรองลงมาคือละครสำคัญ เป็นผู้เล่า การสร้างตัวละครมีกลวิธี 3 แบบคือ ผู้เขียนบรรยายตัวละครเอง ตัวละครกล่าวเองในสนทนาและแบบผสมซึ่งใช้ทั้งบรรยายและตัวละครสำคัญ กล่าวเองในบทสนทนา การใช้ภาษา มีการใช้คำแสดงภาพ แสดงอาการ แสดงความรู้สึก คำอุทาน และคำซ้อน การใช้ประโยคนิยมใช้ประโยคความเดียว และประโยคความรวม ส่วนประโยคความซ้อนมีน้อยมาก การใช้สำนวน มีการใช้ภาพพจน์แบบอุปมา แบบอุปลักษณ์ และการใช้ถ้อยคำที่เล่นเสียง เล่นจังหวะ คุณค่าของภาพประกอบมี 3 ประการ ประการแรก ภาพช่วยเสริมแต่งให้วรรณกรรมเป็นที่น่าสนใจ โดยมีรูปเล่มหลายขนาด เลือกเนื้อหาที่น่าสนใจมาเสนอเป็นภาพปกใช้ภาพการ์ตูนสีสดใสประกอบเรื่อง สำหรับเด็กเล็ก ส่วนเด็กโต ใช้ภาพวาดเหมือนจริงภาพลายเส้นและ ภาพถ่ายขาวดำ ประการที่สอง ภาพช่วยในการแปลความหมายโดยใช้ภาพ ที่ตรงกับเนื้อเรื่องและมีการแสดงออกทางสีหน้าท่าทางและการเคลื่อนไหว ของตัวละครเป็นการช่วยให้ผู้อ่านเข้าใจเนื้อหาได้ง่ายและชัดเจนขึ้น ประการที่สาม ภาพช่วยขยายประสบการณ์ โดยเสนอประสบการณ์ใหม่ แก่ผู้อ่าน และมีการนำเสนอภาพที่ช่วยให้ผู้อ่านเกิดจินตนาการ