ridm@nrct.go.th   ระบบคลังข้อมูลงานวิจัยไทย   รายการโปรดที่คุณเลือกไว้

การวิเคราะห์วรรณกรรมสำหรับเด็กของวิริยะ สิริสิงห ในช่วงปี พ.ศ. 2515-2532

หน่วยงาน ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย

รายละเอียด

ชื่อเรื่อง : การวิเคราะห์วรรณกรรมสำหรับเด็กของวิริยะ สิริสิงห ในช่วงปี พ.ศ. 2515-2532
นักวิจัย : ศิวะพรรณ์ โหระกุล
คำค้น : การวิเคราะห์หนังสือ , วรรณกรรมสำหรับเด็ก , วิริยะ สิริสิงห , Content analysis , Children literature , Thai novelists
หน่วยงาน : ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย
ผู้ร่วมงาน : -
ปีพิมพ์ : 2534
อ้างอิง : http://www.thaithesis.org/detail.php?id=49352
ที่มา : -
ความเชี่ยวชาญ : -
ความสัมพันธ์ : -
ขอบเขตของเนื้อหา : -
บทคัดย่อ/คำอธิบาย :

ความมุ่งหมายของการวิจัยนี้เพื่อวิเคราะห์วรรณกรรม สำหรับเด็กประเภทบันเทิงคดีของวิริยะ สิริสิงห ในช่วงปี พ.ศ. 2515-2532 ในด้านองค์ประกอบ กลวิธีการเขียนใช้ภาษา และคุณค่าของภาพประกอบ ซึ่งปรากฏในงานวรรณกรรมสำหรับเด็ก จำนวน 38 เรื่อง และเสนอผลการศึกษาแบบพรรณาวิเคราะห์ พบว่าองค์ประกอบของเรื่องประกอบด้วยแนวคิดหลัก 3 ด้านคือ ด้านเสริมสร้างประสบการณ์ในงานอาชีพการใช้ความรู้ และ การแทรกคำสอนด้านคุณธรรม ส่วนโครงเรื่องมี 7 ลักษณะคือ โครงเรื่องที่เกี่ยวกับการผจญภัย การกีฬา งานอาชีพ ความรัก เรื่องลึกลับ สืบสวน เรื่องเกี่ยวกับสัตว์ และเรื่องวิทยาศาสตร์ ลักษณะของโครงเรื่องสั้น ไม่ซับซ้อน มีตัวละครน้อย ซึ่งตัวละครนั้น มีหน้าทั้งที่เป็นมนุษย์ และเทียบเท่ามนุษย์ ตัวละครแสดงถึงพฤติกรรม ที่พึงประสงค์ เช่น ความเมตตา ความเอื้อเฟื้อ ความกตัญญู และ พฤติกรรมที่ไม่พึงประสงค์ เช่น การลักขโมย การพูดเท็จ เป็นต้น บทสนทนามีความสมจรอง สอดคล้องกับฐานะและนิสัยของตัวละคร ส่วนฉากเป็นฉากในชนบท จึงสะท้อนให้เห็นภาพชีวิตชของผู้คนในชนบท ได้เป็นอย่างดี กลวิธีในการเขียน การวางโครงเรื่องมีกลวิธีเปิดเรื่อง ด้วยการบรรยายมากที่สุดรองลงไปคือ การพรรณนาและใช้บทสนทนา ส่วนการดำเนินเรื่องนั้นดำเนินไปตามลำดับปฏิทินและปิดเรื่อง นิยมตามลำดับดังนี้คือ แบบสุขนาฏกรรม ปิดเรื่องให้ตื่นเต้น ให้ข้อคิด และแบบโศกนาฏกรรม สำหรับกลวิธีในการเล่าเรื่องใช้ 2 แบบ คือ ผู้เขียนเป็นผู้เล่าเรื่งอเองรองลงมาคือตัวละครสำคัญเป็นผู้เล่า ด้านการสร้างตัวละครมีกลวิธี 3 แบบ คือ ผู้เขียนบรรยายตัวละครเอง ตัวละครกล่าวเองในบทสนทนาและแบบผสมซึ่งใช้ทั้งบรรยายและตัวละคร สำหรับกล่าวเองในบทสนทนา การใช้ภาษา มีการใช้คำแสดงภาพ แสดงอาการ แสดงความรู้สึก คำอุทานและคำซ้อน การใช้ประโยค นิยมใช้ประโยคความเดียวและประโยคความรวม ส่วนประโยคความซ้อน มีน้อยมาก การใช้สำนวนมีการใช้ภาพพจน์แบบอุปมา แบบอุปลักษณ์ และการใช้ถ้อยคำที่เล่นเสียงเล่นจังหวะคุณค่าของภาพประกอบ มี 3 ประการ ประการแรก ภาพช่วยเสริมแต่งให้วรรณกรรม เป็นที่น่าสนใจโดยมีรูปเล่มหลายขนาด เลือกเนื้อหาที่น่าสนใจ มาเสนอเป็นภาพปกใช้ภาพการ์ตูนสีสดใสประกอบเรื่องสำหรับเด็กเล็ก ส่วนเด็กโน ใช้ภาพวาดเหมือนจริง ภาพลายเส้นและภาพถ่ายขาวดำ ประการที่สอง ภาพช่วยในการแปลความหมายโดยใช้ภาพที่ตรงกับเนื้อเรื่อง และมีการแสดงออกทางสีหน้าท่าทางและการเคลื่อนไหวของตัวละคร ช่วยให้ผู้อ่านเข้าใจเนื้อหาได้ง่ายประการสาม ภาพช่วยขยายประสบการณ์ โดยเสนอประสบการณ์ใหม่แก่ผู้อ่าน

บรรณานุกรม :
ศิวะพรรณ์ โหระกุล . (2534). การวิเคราะห์วรรณกรรมสำหรับเด็กของวิริยะ สิริสิงห ในช่วงปี พ.ศ. 2515-2532.
    กรุงเทพมหานคร : ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย.
ศิวะพรรณ์ โหระกุล . 2534. "การวิเคราะห์วรรณกรรมสำหรับเด็กของวิริยะ สิริสิงห ในช่วงปี พ.ศ. 2515-2532".
    กรุงเทพมหานคร : ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย.
ศิวะพรรณ์ โหระกุล . "การวิเคราะห์วรรณกรรมสำหรับเด็กของวิริยะ สิริสิงห ในช่วงปี พ.ศ. 2515-2532."
    กรุงเทพมหานคร : ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย, 2534. Print.
ศิวะพรรณ์ โหระกุล . การวิเคราะห์วรรณกรรมสำหรับเด็กของวิริยะ สิริสิงห ในช่วงปี พ.ศ. 2515-2532. กรุงเทพมหานคร : ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย; 2534.