ความมุ่งหมายของการวิจัยนี้เพื่อศึกษาถึงบทบาทของชาวจีน ในหัวเมืองชายฝั่งทะเลตะวันตกของไทย ระหว่าง พ.ศ. 2411 - 2475 โดยมุ่งศึกษาถึงบทบาททางด้านเศรษฐกิจการเมืองการปกครอง และสังคมเป็นลำดับ พบว่าจากภาวะความอดอยากและสถานการณ์ ทางการเมืองการปกครองภายในประเทศจีน ตลอดทั้งสภาพการณ์ต่าง ๆ ของหัวเมืองชายฝั่งทะเลตะวันตกในพุทธศตวรรษที่ 24 - 25 เป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้ชาวจีนอพยพออกนอกประเทศจีนเข้าสู่หัวเมือง ชายฝั่งทะเลตะวันตกของไทยในระหว่าง พ.ศ. 2411-2475 ชาวจีนเมื่อแรกเริ่มอพยพเข้ามาสู่หัวเมืองแห่งนี้จะพากันประกอบอาชีพ เป็นแรงงานในกิจการเหมืองแร่ดีบุกและสวนยางพารา จนกระทั่ง สะสมทุนเปลี่ยนฐานะมาเป็นพ่อค้าแร่ และประมูลรับทำภาษีอากร ของเมืองต่าง ๆ ในหัวเมืองแห่งนี้จนมีฐานะร่ำรวย กลายเป็น เจ้าของกิจการขนาดใหญ่ทั้งเหมืองแร่ และสวนยางพารา ตลอดทั้ง ควบคุมธุรกิจทุกอย่างในหัวเมืองแห่งนี้ และในบางขณะก็ใช้เป็น เครื่องมือต่อรองอำนาจของรัฐบาลทั้งถิ่น จนเป็นเหตุให้รัฐบาล ต้องเปลี่ยนแปลนโยบายทางด้านเศรษฐกิจของหัวเมืองแห่งนี้เสียใหม่ ในเวลาต่อมา เมื่อชาวจึนอพยพได้สร้างฐานะของตนจนมีความมั่นคงแล้ว ชาวจีนเหล่านี้ต่างก็พยายามที่จะเข้ามามีบทบาททางการเมือง การปกครองของท้องถิ่นโดยอาศัยฐานะทางเศรษฐกิจเป็นปัจจัย นำไปสู่บทบาทดงกล่าว ทั้งนี้เพื่อที่จะใช้เป็นอิทธิพลในการแสวงหา ผลประโยชน์ในด้านธุรกิจของตนจนบางครั้งเป็นเหตุให้เกิดความวุ่นวาย ในหัวเมืองแห่งนี้ทำให้รัฐบาลต้องเข้ามาปราบปราม และดำเนิน นโยบายต่าง ๆ เพื่อที่จะรักษาความสงบให้เกิดขึ้นในหัวเมืองแห่งนี้ ชาวจีนนอกจากจะเป็นผู้ที่มีบทบาทสำคัญต่อเศรษฐกิจ และการเมือง การปกครองของท้องถิ่นแล้วชาวจีนยังได้เข้าไปมีบทบาทช่วยเหลือ ในการปรับปรุงท้องถิ่นในด้านต่าง ๆ ทำให้ราษฎรมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น นอกจากนั้นชาวจีนยังได้นำเอาลักษณะสภาพทางสังคมและวัฒนธรรม แบบจีนเข้ามายังหัวเมืองแห่งนี้ จนกลายเป็นมรดกของท้องถิ่น ที่สืบทอดต่อมาจนปัจจุบัน