ความมุ่งหมายของการวิจัยนี้เพื่อศึกษาการเปลี่ยนแปลง คำยืมจากภาษาอังกฤษในภาษาไทยในด้านเสียงและความหมาย ดำเนินการวิจัยโดยการวิเคราะห์ข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างที่เป็น สิ่งตีพิมพ์ ในสมัยรัชกาลที่ 5 ด้วยการคัดเลือกจากหนังสือพิมพ์ ที่ตีพิมพ์ในระหว่างรัชกาล มา 4 รายชื่อ จากจำนวนหนังสือพิมพ์ ที่ปรากฏทั้ง 7 รายชื่อ โดยวิธีจับฉลาก ทำการเก็บรวบรวมข้อมูล จากหนังสือพิมพ์ทั้ง 4 รายชื่อ เป็นระยะเวลา 1 ปีและวรรณกรรม ในสมัยนั้นอีก 2 เรื่อง โดยวิธีการเลือกแบบเจาะจงคือ เลือกกรรมการที่ปรากฏคำภาษาอังกฤษ ผลของการวิจัยปรากฏดังนี้ ในด้านเสียงปรากฏว่า เสียงพยัชนะต้นภาษาอังกฤษที่ไม่มีในภาษาไทย คือ เสียง /g/ /dz//v/ /e/ /s/ คนไทยจึงใช้เสียง /k//j//th//. ch/ แทน เช่น guide /gaid/ ---- ไกด์ /kai/ June /dzu:n/ ---- ยูน /ju:n/ view/vju:/ ----- วิว /wiw/ theatre / etete/ ---- เทียเตอ /thiate:/ share /Sea/ ---- แชร์ /cha:/ ส่วนท้ายพยัญชนะในภาษาไทยยังคงรูปการถ่ายทอด ของภาษาอังกฤษ เมื่อเป็นภาษาไทย เช่น steward /stju:ed/ ----- สจ๊วด /sacuad/ address /edres/ ---- แอดเรส / ?adres/ สำหรับเสียงสระมีการแทรกเสียงสระ /a/ เข้าระหว่าง พยัญชนะที่ควบกับเสียงพยัญชนะ /s/ เช่น speech /spi:tS/ ---- ชปี้ช/sapi:ch/ staff /sta:f/ ---- สต๊าบ /satab/ เสียงวรรณยุกต์นั้นมีการกำหนดเสียงวรรณยุกต์ในคำยืมจากภาษาอังกฤษ เช่น block/blbk/ ---- บล็อก /blok/ check /tSek/ ---- เช็ก /chek/ ในด้านความหมายปรากฏว่า ความหมายแคบเข้า ของคำยืมของคำยืมภาษาอังกฤษในภาษาไทยที่ไม่มากนัก ส่วนความหมาย กว้างออกไม่ปรากฏในคำยืมของภาษาอังกฤษในภาษาไทย และสำหรับความหมาย เปลี่ยนที่พบในคำยืมภาษาอังกฤษในภาษาไทยก็มีไม่มากเช่นกัน ความหมาย ที่พบมากคือ การคงความหมายเดิมของคำยืมภาษาอังกฤษในภาษไทย