การศึกษาครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์ คือ 1. เพื่อศึกษาระดับความพึงพอใจในชีวิตของผู้สูงอายุ 2. เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างความพึงพอใจในชีวิตของผู้สูงอายุกับสถานภาพสมรส ระดับการศึกษา ความพอใจในสถานภาพการเงินการรับรู้เกี่ยวกับสุขภาพ ความสัมพันธ์ในครอบครัวความสัมพันธ์กับเพื่อน และการใช้เวลาว่างในการทำกิจกรรม3. เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความพึงพอใจในชีวิตของผู้สูงอายุ การศึกษาครั้งนี้ ศึกษาจากกลุ่มตัวอย่างผู้สูงอายุที่เป็นสมาชิกสมาคมข้าราชการบำนาญมหาดไทย จำนวน 211 คนโดยใช้แบบสอบถามส่งทางไปรษณีย์ ระหว่างวันที่ 14 กันยายน2536 ถึงวันที่ 15 ตุลาคม 2536 สถิติที่ใช้คือ การแจกแจงความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐานค่าสัมประสิทธิ์ของเพียรสัน (Pearson Product MomentCorrelation Coefficient) และ Multiple RegressionAnalysis วิธี Forward selection โดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูปSPSS+ PC ผลการศึกษาครั้งนี้พบว่า 1. ผู้สูงอายุส่วนใหญ่มีระดับความพึงพอใจในชีวิตปานกลาง 2. ความพึงพอใจในชีวิตมีความสัมพันธ์ทางบวกกับปัจจัยความพอใจในสถานภาพการเงินมากที่สุด ปัจจัยรองลงมาได้แก่การรับรู้เกี่ยวกับสุขภาพ ความสัมพันธ์ในครอบครัวความสัมพันธ์กับเพื่อน การใช้เวลาว่างในการทำกิจกรรมตามลำดับ มีระดับนัยสำคัญทางสถิติ .01 3. ตัวแปรที่มีความสำคัญในการร่วมกันพยากรณ์ระดับความพึงพอใจในชีวิตของผู้สูงอายุตามลำดับคือ ความพอใจในสถานภาพการเงิน การใช้เวลาว่างในการทำกิจกรรม การรับรู้เกี่ยวกับสุขภาพ และความสัมพันธ์ในครอบครัว ตัวแปรกลุ่มนี้สามารถพยากรณ์ระดับความพึงพอใจในชีวิตได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ร้อยละ 52 (R2 = .52) ข้อเสนอแนะจากการศึกษานี้คือ ให้หน่วยงานของรัฐเป็นแกนกลางในการประสานงานสร้างกิจกรรมต่าง ๆ ที่เหมาะสมกับข้าราชการบำนาญ ทำให้เกิดความพึงพอใจในชีวิตมากขึ้นอันนำไปสู่การมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้นต่อไป