จากการศึกษาครั้งนี้ประสบความสำเร็จในการเพาะเลี้ยงเชื้อพลาสโมเดียม ฟัลซิปารัมสายพันธุ์ที่สามารถสร้างระยะแกมมีโนไซต์จำนวนสองสายพันธุ์ ได้แก่ สายพันธุ์ AQ749 และ AQ750 โดยใช้วิธีเทคนิคการเติมสาร hypoxanthine และการใช้เม็ดเลือดแดง ที่ผ่านการผสมกับสารละลาย PIGPA เฉพาะสายพันธุ์ AQ750 เท่านั้นที่สามารถนำมา เพาะเลี้ยงแบบต่อเนื่องและยังคงสามารถสร้างระยะแกมมีโตไซต์ได้จนถึงปัจจุบัน ส่วน สายพันธุ์ AQ749 สูญเสียความสามารถในการสร้างระยะแกมมีโตไซต์หลังจากเพาะเลี้ยงไป 14 เดือน เมื่อนำแกมมีโตไซต์ระยะที่ 5 ของสายพันธุ์ AQ750 ที่ได้จากการเพาะเลี้ยง ซึ่งเป็นระยะที่จะติดต่อไปสู่ยุงได้มาตรวจหากระบวนการ exflagellation ภายใต้กล้อง จุลทรรศน์ พบว่าไม่มีแกมมีตเกิดขึ้น ซึ่งผลดังกล่าวสอดคล้องกับการที่ไม่พบระยะแกมมีต, ไซโกต, โอโอซีสต์ และสปอโรซอยต์ ในกระเพาะยุงก้นปล่องเพศเมียที่ได้ทดลองให้กินระยะนี้ เข้าไป และในการศึกษาครั้งนี้ยังได้ทำการเพาะเลี้ยงแกมมีโตไซต์ของสายพันธุ์ AQ750 ให้มีแต่ระยะที่ 2 และ 3 แล้วนำไปทดสอบความไวต่อยาพบว่า ยาอาร์ทิซูเนตและยา ไดไฮโดรอาร์ทิมิซินินสามารถออกฤทธิ์ทำลายระยะแกมมีโตไซต์ได้ดีกว่ายาไพรมาควินและยา ทาเฟโนควิน (IC(,50) ของอาร์ทิซูเนต: ไดไฮโดรอาร์มิมิซินิน: ไพรมาควิน: ทาเฟโนควิน = 0.00163 ~ivs~i 0.009 ~ivs~i 0.358 ~ivs~i 3.875 (+,m)M) และจากการศึกษาฤทธิ์ ต้านเชื้อระยะแกมมีโตไซต์ของสารสกัดจากพืชสมุนไพรพบว่า สารสกัดหยาบที่ได้จากรากของ บอระเพ็ดพุงช้าง (IC(,50) = 0.00149 (+,m)g/ml) มีฤทธิ์ต้านเชื้อระยะแกมมีโตไซต์ได้ดีที่สุด เมื่อเทียบกับสารสกัดที่ได้จากสมุนไพรตัวอื่นอีก 6 ชนิดที่ใช้ในการทดลองครั้งนี้ (IC(,50) > 2.17 (+,m)g/ml) ผลจากการศึกษาในครั้งนี้ทำให้ได้เชื้อพลาสโมเดียมฟัลซิปารัมสายพันธุ์ดื้อต่อยา หลายชนิดที่สามารถสร้างระยะแกมมีโตไซต์ได้อย่างต่อเนื่องในห้องปฏิบัติการ จำนวนหนึ่ง สายพันธุ์คือ AQ750 ซึ่งสามารถนำไปใช้เพื่อการศึกษาหายาฆ่าระยะแกมมีโตไซต์ตัวใหม่ ศึกษากลไกการออกฤทธิ์ หรือกลไกการดื้อต่อยาที่ออกฤทธิ์ฆ่าระยะแกมมีโตไซต์ และนอกจากนี้ ยังสามารถนำไปใช้กับงานวิจัยที่ต้องศึกษาเกี่ยวกับแกมมีโตไซต์ในหลอดทดลอง