จากการศึกษาคุณสมบัติของพลาสมาจากผู้ติดเชื้อมาลาเรียในการยับยั้งการเกาะ ของเม็ดเลือดแดงติดเชื้อมาลาเรียชนิดฟัลซิปารัมต่อเซลล์ไฟโบรบลาสต์ของหนูที่มีตัวรับ ชนิด CD36 พบว่าเชื้อจากผู้ป่วยติดเชื้อจำนวน 25 รายสามารถเกาะกับเซลล์ชนิดนี้ได้ ทั้งหมด โดยเชื้อจากผู้ป่วยที่มีอาการไม่รุนแรงมีจำนวนเชื้อที่เกาะสูงกว่าเมื่อเทียบ กับเชื้อจากผู้ป่วยที่มีอาการรุนแรง การทดสอบการยับยั้งการเกาะแสดงให้เห็นว่าพลาสมา ของผู้ป่วยเอง ทั้งที่มีอาการรุนแรงและไม่รุนแรงสามารถยับยั้งการเกาะของเชื้อได้ ในอัตราส่วนที่ไม่สูงนัก (30% และ 40% ตามลำดับ) เมื่อทดสอบผลของพลาสมาที่ได้จาก ผู้ป่วยคนอื่นต่อการยับยั้งการเกาะของเชื้อ พบว่า พลาสมาที่ได้จากผู้ป่วยมาลาเรียชนิด ขึ้นมาองไม่สามารถยับยั้งการเกาะได้ พลาสมาที่ได้จากผู้ป่วยอาการรุนแรงและไม่รุนแรง แสดงผลการยับยั้งในอัตราส่วนที่เท่ากัน (30% และ 25% ตามลำดับ) ถึงแม้ว่าพลาสมาที่ได้ จากผู้ป่วย อาการไม่รุนแรงจะมีประสิทธิภาพในการยับยั้งการเกาะสูงกว่าก็ตาม เมื่อศึกษาผลของพลาสมาต่อการเกาะของเชื้อมาลาเรีย โดยแบ่งตามความรุนแรงของโรค พบว่า พลาสมาจะยับยั้งการเกาะของเชื้อที่ได้จากผู้ติดเชื้อที่มีอาการของโรคอยู่ในกลุ่ม เดียวกันมากกว่าต่างกลุ่ม และเมื่อดูผลเปรียบเทียบระหว่าง 3 กลุ่มอาการ พบว่าพลาสมา ที่ได้จากกลุ่มผู้ป่วย ชนิดมาลาเรียขึ้นสมองสามารถให้ผลในการเพิ่มการเกาะได้สูงสุด โดยพบอัตราส่วนสูงถึง 70% เมื่อเปรียบเทียบผลของการยับยั้งนี้ ในพลาสมาที่มีการจัดกลุ่ม ตามคุณสมบัติในการมีแอนติบอดีต่อเชื้อมาลาเรียในระยะวงแหวน พบว่า แอนติบอดีต่อเชื้อ มาลาเรียในระยะวงแหวนไม่มีผลต่อการเกาะของเชื้อมาลาเรีย การศึกษานี้บ่งชี้ว่าการ ยับยั้งการเกาะเป็นปฏิกิริยาแบบข้ามชนิด และยังขึ้นอยู่กับระดับภูมิคุ้มกันของผู้ป่วย อีกด้วย นอกจากนี้ผลการทดลองยังชี้ให้เห็นว่า ผู้ป่วยที่มีอาการรุนแรงจะสามารถสร้าง แอนติบอดี ที่จดจำแอนติเจนที่หลากหลายได้มากชนิดกว่าผู้ป่วยที่มีอาการไม่รุนแรง ผลของ การเพิ่มการเกาะที่พบในพลาสมาที่ได้จากผู้ป่วยชนิดมาลาเรียขึ้นสมอง สนับสนุนความ สัมพันธ์ระหว่างการเกาะของเชื้อและความรุนแรงของโรคดังที่ได้เคยมีการรายงานไว้ ก่อนหน้านี้