การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอรูปแบบการจัดสิ่งแวดล้อมศึกษา ที่วัดสามารถดำเนินการได้อย่างเหมาะสม เป็นการศึกษาโดยใช้กรณีศึกษาจากวัดในจังหวัด ปริมณฑลของกรุงเทพมหานคร ซึ่งมีการจัดสิ่งแวดล้อมศึกษาอย่างเป็นรูปธรรม จำนวน 3 แห่ง ได้แก่ วัดปัญญานันทาราม จังหวัดปทุมธานี วัดอโศการาม จังหวัดสมุทรปราการ และวัดกลาง คูเวียง จังหวัดนครปฐม การศึกษาใช้วิธีการเชิงคุณภาพและเชิงปริมาณ รูปแบบการจัดสิ่ง แวดล้อมศึกษาในวัด ในเขตปริมณฑลของกรุงเทพมหานคร ที่นำเสนอได้ผ่านการตรวจสอบจาก ผู้ทรงคุณวุฒิก่อนนำเสนอเป็นรูปแบบที่เหมาะสม ผลการวิจัยพบว่า รูปแบบการจัดสิ่งแวดล้อมศึกษาในวัดมีองค์ประกอบ 4 ประการ ได้แก่ ทรัพยากร กระบวนการสิ่งแวดล้อมศึกษา ปัจจัยสนับสนุน และบทบาททางสิ่งแวดล้อม ศึกษาของวัด โดยในด้านทรัพยากรประกอบด้วย บุคลากรที่มีคุณภาพ การบริหารจัดการโดย นำแนวปฏิบัติในพระพุทธศาสนามาเป็นพื้นฐาน มีการนำวัสดุอุปกรณ์ที่มีอยู่มาประยุกต์ให้เกิด ประโยชน์ในการเรียนรู้ และแก้ไขปัญหาด้านงบประมาณที่จำเป็นต้องใช้โดยการขอความร่วมมือ ด้านกระบวนการสิ่งแวดล้อมศึกษาประกอบด้วย องค์ความรู้หรือเนื้อหา วิธีการ กิจกรรม สื่อ และการประเมินผล และด้านปัจจัยสนับสนุนสามารถแบ่งออกเป็น ปัจจัยภายในและปัจจัยภายนอก ส่วนบทบาททางสิ่งแวดล้อมศึกษาของวัดสามารถดำเนินไปได้ 3 ทิศทาง ได้แก่ บทบาทเชิงรุก บทบาทเชิงรับ และบทบาทเชิงสนับสนุน ซึ่งวัดสามารถแสดงบทบาทในการจัดสิ่งแวดล้อมศึกษา อย่างมีประสิทธิภาพได้ด้วยการนำทรัพยากรที่มีอยู่โดยพื้นฐานมาประยุกต์เข้าสู่กระบวนการ สิ่งแวดล้อมศึกษาโดยพิจารณาให้สอดคล้องกับลักษณะของกลุ่มเป้าหมายและมีปัจจัยสนับสนุน เป็นสิ่งเกื้อกูลให้การจัดสิ่งแวดล้อมศึกษาของวัดเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ