การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึงสถานภาพทางเศรษฐกิจของบุคคลพิการ จากการบาดเจ็บทางไขสันหลัง เปรียบเทียบสถานภาพทางเศรษฐกิจของบุคคลพิการจากการ บาดเจ็บทางไขสันหลัง ก่อนและหลังมีความพิการ โดยการสัมภาษณ์กลุ่มบุคคลพิการจากการ บาดเจ็บทางไขสันหลังในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนวน 50 คน (ชาย 35 คน, หญิง 15 คน) เก็บข้อมูลระหว่างเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2545 ถึงเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2545 กลุ่มตัวอย่างมีอายุระหว่าง 35-45 ปี และมีสถานภาพสมรส (ร้อยละ 60) จากข้อมูล พบว่า สถานภาพทางเศรษฐกิจ ภายหลังได้รับบาดเจ็บทางไขสันหลังเปลี่ยนแปลง หากเปรียบเทียบ กับอาชีพก่อนการได้รับบาดเจ็บทางไขสันหลัง ซึ่งก่อนได้รับบาดเจ็บทางไขสันหลัง กลุ่ม ตัวอย่างประกอบอาชีพมีรายได้เป็นของตนเองอยู่ถึงร้อยละ 92 มีเพียงร้อยละ 8 ที่ไม่ได้ ประกอบอาชีพ แต่ภายหลังได้รับบาดเจ็บทางไขสันหลัง กลุ่มตัวอย่างประกอบอาชีพได้ เพียงร้อยละ 38 อีกร้อยละ 62 ของกลุ่มตัวอย่างทั้งหมดไม่สามารถประกอบอาชีพได้ และในจำนวนของผู้ที่ประกอบอาชีพทั้งหมด พบว่ามากกว่าครึ่งที่ทำงานได้เพียงบางเวลา ไม่สามารถทำงานแบบเต็มเวลาได้ มีผู้พิการที่สามารถประกอบอาชีพเดิม แบบเต็มเวลา เพียงร้อยละ 12 ของกลุ่มตัวอย่างทั้งหมด สถานภาพทางเศรษฐกิจของบุคคลเมื่อได้รับ บาดเจ็บทางกระดูกสันหลัง จากข้อมูลด้านการประกอบอาชีพภายหลังได้รับบาดเจ็บ พบว่า มีการเปลี่ยนแปลงไปมีความสัมพันธ์กับรายได้ภายหลังการได้รับบาดเจ็บทางไขสันหลัง โดยพบว่าร้อยละ 58 ของกลุ่มตัวอย่างทั้งหมดไม่มีรายได้ ในกลุ่มที่มีรายได้พบว่า มีรายได้อยู่ในช่วง 5,001 - 10,000 บาทต่อเดือน (ร้อยละ 24) โดยรายได้ได้มาจากการ จุนเจือของสมาชิกในครอบครัว (ร้อยละ 35.48) และจากเงินสะสมของตนเอง สำหรับการช่วยเหลือจากรัฐบาล พบว่า ได้รับการช่วยเหลือจากรัฐบาลโดยได้มาจาก การสังคมสงเคราะห์ การประกันสังคม และการใช้บัตรประกันสุขภาพ 30 บาท คิดเป็นร้อยละ 44 จากการสัมภาษณ์กลุ่มตัวอย่างนี้ มีความเห็นว่าอยากให้รัฐบาลช่วยเหลือบุคคลพิการ จากการได้รับบาดเจ็บทางไขสันหลัง ในด้านการประกอบอาชีพมากที่สุดถึงร้อยละ 70 โดย ร้อยละ 60 ของกลุ่มตัวอย่างทั้งหมดอยากให้มีหน่วยงานที่ช่วยจัดหางานเหมาะสมตามความ สามารถที่ยังมีเหลืออยู่ของบุคคลพิการ