การศึกษาวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสภาพทั่วไปของครอบครัวชนบทไทย ที่ไปขายแรงงานต่างประเทศ สาเหตุ ขั้นตอนการไป และอุปสรรคในการหาแหล่งทุนเพื่อเป็น ค่าใช้จ่ายในการไปทำงานต่างประเทศ รายได้ รายจ่าย ภาวะหนี้สิน และพฤติกรรมการบริโภค ของครอบครัวที่มีสมาชิกไปทำงานต่างประเทศ ประเพณี ความเชื่อ และค่านิยมของการไปทำงาน ต่างประเทศ ผลกระทบที่มีต่อครอบครัวที่มีสมาชิกไปทำงานต่างประเทศในด้านเศรษฐกิจ สังคม และวัฒนธรรม เป็นการศึกษาวิจัยเชิงคุณภาพ โดยวิธีการสังเกต และวิธีการสัมภาษณ์ ใช้เวลาศึกษา 9 เดือน ผลการศึกษาพบว่า ก่อนที่ชาวบ้านจะเดินทางไปทำงานต่างประเทศ สภาพทั่วไปของ ครอบครัวมีฐานะทางเศรษฐกิจไม่ดี มีความเป็นอยู่ลำบาก มีการศึกษาต่ำ สาเหตุสำคัญที่ไป เพราะครอบครัวยากจน อุปสรรคของการไปทำงานต่างประเทศ คือ ขาดทุนทรัพย์ ซึ่งต้อง กู้ยืมเงินจากธนาคารหรือกู้ยืมเงินจากนายทุนในหมู่บ้าน เมื่อมีรายได้จากการทำงานใน ต่างประเทศ ครอบครัวของผู้คนในหมู่บ้านแห่งนี้ มีฐานะทางการเงินดีขึ้น ชาวบ้านมีรายได้ รายจ่าย ภาวะหนี้สิน และพฤติกรรมการบริโภคเพิ่มขึ้น ประเพณี ความเชื่อ และค่านิยม ของชาวบ้านในการไปทำงานต่างประเทศยังคงมีอยู่ ชาวบ้านเชื่อว่าความเป็นอยู่ของพวกเขา จะดีขึ้นได้ต้องไปทำงานต่างประเทศ ครอบครัวที่มีสมาชิกอยู่ระหว่างการทำงานในต่างประเทศ จะส่งผลกระทบต่อครอบครัว คือ ในทางเศรษฐกิจ นับว่าสูญเสียกำลังแรงงานในการผลิต ในครอบครัวไประยะเวลาหนึ่ง ทำให้รายได้ประจำครอบครัวลดน้อยลง ในทางสังคม เมื่อมี ฐานะการเงินที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ทำให้ความสัมพันธ์ของคนในหมู่บ้านเปลี่ยนไป จากเดิมที่มีการพึ่งพาอาศัยกันมาเป็นการว่าจ้าง เป็นความสัมพันธ์ในเชิงธุรกิจแทนความ สัมพันธ์แบบเดิม และในทางวัฒนธรรมการบริโภค มีค่านิยมใช้สิ่งของราคาแพง ใช้จ่ายแบบ ฟุ่มเฟือย แต่โดยทั่วไปหมู่บ้านแห่งนี้นับว่ามีฐานะทางเศรษฐกิจดี ชาวบ้านนำเงินไป ลงทุนในภาคการผลิตที่แท้จริง สามารถซื้อสินค้าที่มีราคาแพงมาใช้ และครอบครัวมีเครื่อง อุปโภคบริโภคในครอบครองมาก แต่ชาวบ้านยังขาดผู้แนะนำเพื่อพัฒนาอาชีพที่เป็นภาคการผลิต ในเชิงการค้า ข้อเสนอแนะแก่หมู่บ้านนี้คือ ชาวบ้านไม่ควรจะหลงระเริงในเงินรายได้จากค่าแรง และนำไปใช้จ่ายอย่างฟุ่มเฟือย ควรมีการจัดระบบการออมเงิน ในขณะเดียวกัน ควรมีการ ลงทุนทางการศึกษาให้แก่บุตรหลานมากขึ้น เพื่อให้บุตรหลานได้มีความรู้ สามารถไต่ระดับ ตลาดแรงงานที่มีค่าตอบแทนสูงขึ้นกว่าเดิม นอกจากนี้ควรมีการร่วมคิดร่วมทำเพื่อวางแผน อนาคตของหมู่บ้านให้มีความมั่นคงแบบยั่งยืน สามารถพึ่งพาตัวเองได้บนพื้นฐานเศรษฐกิจ พอเพียง ซึ่งภาครัฐบาลต้องเป็นพี่เลี้ยง