การศึกษาวิจัยนี้เป็นการวิจัยคุณภาพในเชิงจริยศาสตร์ศาสนา โดยเฉพาะ พุทธจริยศาสตร์ซึ่งเป็นการศึกษาวิจัยเอกสารและสัมภาษณ์เชิงลึก โดยมีวัตถุประสงค์ คือ 1) ศึกษาแนวคิดเชิงพุทธจริยศาสตร์เกี่ยวกับสงครามที่เป็นธรรม 2) ศึกษาทรรศนะ ของนักวิชาการเกี่ยวกับสงครามที่เป็นธรรม ผลการศึกษาตามวัตถุประสงค์ข้อที่หนึ่ง พบว่า เหตุผลที่ยกมาสนับสนุนว่า พระพุทธศาสนาเห็นว่ามีการทำสงครามที่ชอบธรรมตามที่ปรากฏในเอกสารเชิงประวัติศาสตร์ ต่างๆ นั้น เมื่อตรวจสอบแล้วพบว่ายังมีน้ำหนักไม่เพียงพอ ขณะที่เหตุผลเรื่องปาณาติบาต ที่บุคคลทั่วไปคิดว่าสามารถนำมาสนับสนุนความคิดที่ว่าพระพุทธศาสนาไม่มีคำสอนเกี่ยวกับ สงครามที่เป็นธรรมนั้น ก็ไม่สามารถชี้ชัดว่าในบางกรณีพระพุทธศาสนาปฏิเสธสงคราม ที่เป็นธรรมเช่นกัน ทั้งนี้เนื่องจากพระพุทธศาสนายอมรับความเป็นจริงของมนุษย์ที่ ต้องเผชิญความขัดแย้งทางจริยธรรม อย่างไรก็ตาม ถึงแม้ว่าบางเหตุการณ์อาจเกี่ยวข้อง กับสงครามที่เป็นธรรม แต่สงครามซึ่งเป็นบาปเหล่านี้ จะถือว่ามีความชอบธรรมในการ ปฏิบัติได้ ก็ต่อเมื่อผู้กระทำมีเจตนาที่ไม่เบียดเบียนมุ่งร้าย ห่างไกลจากอกุศลมูล ทั้งปวง และประกอบด้วยสติปัญญา ผลการศึกษาตามวัตถุประสงค์ข้อที่สอง พบว่า กลุ่มตัวอย่างเห็นว่าในพระพุทธศาสนา ไม่มีสงครามที่เป็นธรรม เพราะพระพุทธศาสนามีข้อห้ามในเรื่องปาณาติบาต ไม่ว่าการ ฆ่าใด ๆ ย่อมเป็นบาปทั้งสิ้น แต่กระนั้นก็ตาม กลุ่มตัวอย่างได้เสนอเงื่อนไขอื่น ๆ ที่ดูเหมือนจะเข้ากับหลักของพระพุทธศาสนาได้ เพื่อสร้างความชอบธรรมให้กับการทำ สงคราม คือ เรื่องหน้าที่ของปัจเจกบุคคลหรือสิทธิในการป้องกันตัวเอง การศึกษาปัญหาเชิงจริยธรรมเกี่ยวกับพระพุทธศาสนากับสงครามที่เป็นธรรม มีข้อเสนอแนะว่าสาเหตุของสงครามอาจมาจากความรุนแรงเชิงโครงสร้าง ซึ่งมนุษย์สามารถ นำหลักพุทธธรรมมาใช้ในการป้องกันปัญหาความรุนแรงดังกล่าวได้ เพราะเมื่อมนุษย์ สามารถป้องกันความรุนแรงที่อาจจะเกิดขึ้นไว้ล่วงหน้าแล้ว ข้อถกเถียงที่ว่าเมื่อใด สงครามจึงชอบธรรมก็ไม่จำเป็นอีกต่อไป