การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพุทธจริยธรรมเกี่ยวกับการดื่มสุรา ผลของการ ดื่มสุรา พุทธจริยธรรมเพื่อส่งเสริมการงดเว้นการดื่มสุรา และศึกษาความคิดเห็น เกี่ยวกับพฤติกรรมการดื่มสุราของชาวไทยพุทธ ในกรุงเทพมหานคร 2 เขต คือ เขต พระนคร และเขตตลิ่งชัน กลุ่มตัวอย่างจำนวน 200 คน การศึกษาแบ่งออกเป็น 2 ส่วน ได้แก่ ภาคเอกสาร และภาคสนาม ภาคเอกสาร ศึกษาพุทธจริยธรรม เกี่ยวกับการดื่มสุรา ตามหลักคำสอนเรื่อง เบญจศีล กุศลกรรมบถ อบายมุข และมรรค 8 อ้างอิงจากคัมภีร์ พระไตรปิฏก ผลการศึกษาพบว่า พุทธจริยธรรมขั้นพื้นฐาน ได้แก่ เบญจศีลและเบญจธรรม ต่างเกื้อกูลสอดประสานกัน ดังปรากฎในศีลข้อที่ 5 และธรรมข้อที่ 5 ที่คอยป้องกัน และควบคุมไม่ให้มีการดื่มสุรา พุทธจริยธรรมขั้นกลาง ได้แก่ กุศลกรรมบถ 10 กล่าวถึง การดื่มสุราว่าเป็นอบายมุข คือทางแห่งความเสื่อมเสีย ส่วนพุทธจริยธรรมขั้นสูง คือ มรรค 8 ซึ่งเป็นจริยธรรมช่วยกำจัดกิเลสที่ละเอียด ซึ่งจริยธรรมทั้งสองขั้นดังกล่าว กำจัดไม่ได้ ผลของการดื่มสุรา เกิดโทษ 6 ประการ ได้แก่ สิ้นเปลืองทรัพย์โดยเปล่า ประโยชน์ ก่อการทะเลาะวิวาท เป็นบ่อเกิดของโรค เสื่อมเสียเกียรติและชื่อเสียง ทำให้เป็นผู้ไม่รู้จักละอาย และบั่นทอนกำลังสติปัญญา พุทธจริยธรรมที่กล่าวแล้วข้างต้น ช่วยส่งเสริมการงดเว้นการดื่มสุรา ส่วนการศึกษาภาคสนาม ได้แบ่งกลุ่มตัวอย่างออก เป็น 4 กลุ่ม คือ ข้าราชการ นักธุรกิจ/พนักงานบริษัทเอกชน ค้าขาย และผู้ใช้แรงงาน วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่าเฉลี่ยร้อยละ ระเบียบวิธีวิจัยที่ใช้คือ การใช้แบบสอบถาม การสังเกตอย่างไม่มีส่วนร่วม ผลการศึกษาพบว่าชาวไทยพุทธทั้ง 2 เขต มีทัศนะ ใกล้เคียงกันในประเด็นต่างๆ ดังนี้ คือ การสิ้นเปลืองทรัพย์ เป็นสาเหตุของการเกิด อุบัติเหตุทางยานพาหนะ ติดสุรา ทำให้เกิดโรคต่างๆ และก่อให้เกิดอาชญากรรม แรงจูงใจในการดื่มสุรา ส่วนใหญ่เพื่อผ่อนคลายความเครียด เพื่อให้เข้ากับกลุ่มเพื่อน ได้ และอยากดื่มเอง กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่จะดื่มหลังเลิกงานและวันหยุด ในส่วน พฤติกรรมการดื่มสุราพบว่า ดื่มสุราแล้วมักจะไปเที่ยวต่อ และชวนผู้ที่ทำงานร่วมดื่ม ด้วย แต่ไม่เห็นด้วยที่จะชวนคนในครอบครัวดื่ม มีผู้ดื่มถึงขั้นมึนเมาและบังคับตัวเอง ไม่ได้ มีจำนวนเกือบครึ่งหนึ่งของกลุ่มตัวอย่าง และประเภทของสุราที่กลุ่มตัวอย่าง ส่วนใหญ่ใช้ดื่มกัน คือสุราประเภทวิสกี้ มากกว่าสุราประเภทเบียร์ และไวน์